Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνέβη, αλλά κάπου στην πορεία αρχίσαμε να φοβόμαστε υπερβολικά οτιδήποτε δυσάρεστο συμβαίνει μέσα μας.  Σαν κοινωνία μοιάζουμε να έχουμε αποκτήσει μια περίεργη αλλεργία απέναντι στον ψυχικό πόνο. 

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να αποφεύγουν τη σύγκρουση σχεδόν με κάθε κόστος. Δεν μιλάω απαραίτητα για ανθρώπους ήσυχους. Ούτε για ανθρώπους που δεν θυμώνουν. Πολλές φορές μιλάμε για ανθρώπους που θυμώνουν πολύ. Απλώς έχουν μάθει να μη δείχνουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα τους.

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά: «Οι νέοι σήμερα τα κάνουν όλα πιο νωρίς». Μόνο που, σε σχέση με το σεξ, τα δεδομένα δείχνουν σχεδόν το αντίθετο.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.

Υπάρχουν φορές που δεν ζούμε ακριβώς το παρόν μας. Ζούμε τη σκιά του.  Μια παλιά αγάπη. Μια παλιά πληγή. Μια παλιά φωνή που ακόμη μιλά μέσα μας, παρότι ο άνθρωπος που την είχε μπορεί να έχει φύγει εδώ και χρόνια.