Δεν πρόκειται να σου πω πώς να γίνεις καλύτερα. Δεν θέλω να σου πω πώς να φύγει αυτό που σε ταλαιπωρεί, πώς να σταματήσεις να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, πώς να “προχωρήσεις”, να “ωριμάσεις”, να “αλλάξεις”.

Κάποτε, όταν η ζωή ήταν πιο άγρια, πιο απειλητική, πιο ασταθής, μάθαμε να κατασκευάζουμε βάρκες. Όχι ξύλινες, αλλά συναισθηματικές. Άλλος έφτιαξε μια βάρκα από άγχος, άλλος από επαγρύπνηση, άλλος από έλεγχο, άλλος από υπερπροστασία.

Όταν οι Γονείς σου έδιναν Παγωτό Αντί να Ακούσουν τι έχεις: Υπάρχει μια σκηνή που επαναλαμβάνεται σε πολλά ελληνικά σπίτια εδώ και δεκαετίες.

Όταν ερωτεύεσαι, νομίζεις πως κοιτάς δύο μάτια. Όμως πίσω τους στέκονται (τουλάχιστον) έξι άνθρωποι. Ο καθένας κουβαλά μέσα του τις φωνές, τις σιωπές και τα συναισθηματικά αποτυπώματα των γονιών του και των προηγούμενων μεγάλων σχέσεων του.

Όχι “Γεννηθήτω Φως”, αλλά Εν Αρχή Ήν ο Ήχος