2 Νέα βιωματικά εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν τον ερχόμενο μήνα  στο ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ

Πότε ήταν η τελευταία φορά που καθίσαμε οι δυο μας και μιλήσαμε χωρίς να συζητάμε για τα παιδιά;

«Από την Σχάση στη Σχέση: Διαδρομές εξατομίκευσης και επανασύνδεσης» είναι ο τίτλος ενός κύκλου ομιλιών του ψυχολόγου – ψυχοθεραπευτή Γρηγόρη Βασιλειάδη, που θα πραγματοποιηθεί τις επόμενες ημέρες, στο Βιβλιοπωλείο Εν Πλω.

Στη φαινομενολογία της αντίληψης ο M. Ponty παρατηρεί ότι «το σώμα είναι το γενικό μέσον μας, προκειμένου να έχουμε έναν κόσμο». Υπάρχει όμως και ένας άλλος κόσμος όπου δεν ζουν τα σώματα, πρόκειται για την ηλεκτρονική μεθόριο, είναι ο κόσμος του διαδικτύου. Το διαδίκτυο εμφανίζεται ως μία ασώματη τεχνολογία που υπόσχεται ακριβώς την υπέρτατη απελευθέρωση μου από τον υλικό χώρο.

Θα λέγαμε ότι, το να σχετιζόμαστε με ανθρώπους σε ένα πολύ κοντινό επίπεδο είναι κάτι το θαυμάσιο και θα έπρεπε να είναι πυλώνας ηρεμίας και αρμονίας σε έναν κόσμο πολύπλοκο και ανταγωνιστικό, μια θάλασσα υποχρεώσεων και καθηκόντων που εκρέουν από την πολλαπλότητα του ρόλου που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος.

Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτο κομμάτι των ανθρώπινων σχέσεων. Συγκρουόμαστε με τον σύντροφό μας, με τα παιδιά μας, με τους γονείς, τους φίλους ή τους συνεργάτες μας. Κάποιες φορές για σημαντικά ζητήματα και άλλες για πράγματα που, αν τα κοιτάξουμε αργότερα από απόσταση, μοιάζουν σχεδόν ασήμαντα.

Η εποχή γεννά τέρατα και δεισιδαιμονίες, γεννήματα ενός ακραίου ατομισμού και μιας ευθείας διάρρηξης κάθε ομαλής συλλογικότητας, εκπορευόμενα και τα δύο από κρυφούς ή φανερούς μηχανισμούς χειραγώγησης των ανθρώπων[1].

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της οικογένειας στη χώρα μας φαίνεται να μετασχηματίζεται με τρόπους που δεν είναι πάντα άμεσα ορατοί, αισθητοί ωστόσο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Η έννοια της απιστίας στις συντροφικές σχέσεις είναι παραδοσιακά συνδεδεμένη με τη σεξουαλική ή τη συναισθηματική προδοσία.

Μας αξίζει να έχουμε ένα σύντροφο, μία σύντροφο που να μπορεί να μας ακούσει, που να έχει τη διάθεση να μας ακούσει.

Ακούω συχνά στις συνεδρίες με ανθρώπους όλων των ηλικιών πάνω κάτω τη φράση του τίτλου. Αλλά είναι πολύ συχνό, από τις εφηβικές μας παρέες μέχρι και σήμερα, το να ''ακούγεται'' γύρω μας.

Οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι δεν ψάχνουν το άλλο τους μισό για να τους ολοκληρώσει. Ξέρουν ότι είναι ολοκληρωμένοι, υπεύθυνοι για τον εαυτό τους ενήλικες και αναζητούν άλλους, ολοκληρωμένους, υπεύθυνους για τον εαυτό τους ενήλικες, ώστε να συνδεθούν και να προχωρήσουν μαζί.

3 Νέα Βιωματικά Εργαστήρια και μια ομάδα αυτογνωσίας θα ξεκινήσουν το προσεχές διάστημα στο ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ. 

Η σχέση με τους γονείς μας αποτελεί το θεμέλιο της ενήλικης ζωής μας. Συχνά, τα ανεκπλήρωτα κενά και οι πικρίες του παρελθόντος μας οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο αναζήτησης επιβεβαίωσης μέσω των συντρόφων μας. Μάθετε να σπάτε τον κύκλο των δύσκολων σχέσεων και να μεταμορφώνετε την πικρία σε συνειδητή αγάπη και πληρότητα.

Μια  συστημική ματιά στις αλλαγές που συμβαίνουν στο ζευγάρι και την οικογενειακή δυναμική όταν ένα μέλος ενηλικιώνεται και μετακομίζει

Ένας από τους πιο βασικούς παράγοντες που επηρεάζει κάθε συντροφική σχέση είναι το άγχος του τέλους αυτής. Η ίδια η ποιότητα της συντροφικότητας εξαρτάται από το άγχος αποχωρισμού, με τη μορφή της απουσίας ή της απώλειας. 

Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος πραγματικά μας ταιριάζει και να μην πέφτουμε στην παγίδα του ποιος μας ελκύει;

Οι διαφωνίες και οι τσακωμοί είναι αναπόφευκτο μέρος κάθε συντροφικής σχέσης. Μάλιστα, η ανοιχτή έκφραση παραπόνων και δύσκολων συναισθημάτων αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να είναι μια σχέση λειτουργική. Διαφορετικά, αυτά θα συσσωρεύονται μέχρι που θα προκληθούν σοβαρότερα προβλήματα. Εντούτοις, παίζει μεγάλο ρόλο το πώς ακριβώς γίνεται αυτή η επικοινωνία.

Τι έχει τελικά σημασία; Το ταξίδι ή ο προορισμός; Είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που δεν γίνονται για να απαντηθούν μια φορά. Επιστρέφουν κάθε φορά που κουραζόμαστε. Κάθε φορά που φτάνουμε κάπου και δεν νιώθουμε όπως περιμέναμε. Κάθε φορά που βρισκόμαστε στη μέση μιας διαδρομής και αναρωτιόμαστε αν αξίζει.

Με τι κριτήρια επιλέγουμε σχέσεις; Γιατί πολλές φορές η καινούργια σχέση μοιάζει με την προηγούμενη; Γιατί ενώ γνωρίζουμε ότι κάτι δεν μας αρέσει μπαίνουμε πάλι σε παρόμοιο, αν όχι ίδιο μοτίβο; Η αυτογνωσία μας είναι αρκετή;