2 Νέα βιωματικά εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν τον ερχόμενο μήνα  στο ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ

«Από την Σχάση στη Σχέση: Διαδρομές εξατομίκευσης και επανασύνδεσης» είναι ο τίτλος ενός κύκλου ομιλιών του ψυχολόγου – ψυχοθεραπευτή Γρηγόρη Βασιλειάδη, που θα πραγματοποιηθεί τις επόμενες ημέρες, στο Βιβλιοπωλείο Εν Πλω.

Στη φαινομενολογία της αντίληψης ο M. Ponty παρατηρεί ότι «το σώμα είναι το γενικό μέσον μας, προκειμένου να έχουμε έναν κόσμο». Υπάρχει όμως και ένας άλλος κόσμος όπου δεν ζουν τα σώματα, πρόκειται για την ηλεκτρονική μεθόριο, είναι ο κόσμος του διαδικτύου. Το διαδίκτυο εμφανίζεται ως μία ασώματη τεχνολογία που υπόσχεται ακριβώς την υπέρτατη απελευθέρωση μου από τον υλικό χώρο.

Θα λέγαμε ότι, το να σχετιζόμαστε με ανθρώπους σε ένα πολύ κοντινό επίπεδο είναι κάτι το θαυμάσιο και θα έπρεπε να είναι πυλώνας ηρεμίας και αρμονίας σε έναν κόσμο πολύπλοκο και ανταγωνιστικό, μια θάλασσα υποχρεώσεων και καθηκόντων που εκρέουν από την πολλαπλότητα του ρόλου που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος.

Η εποχή γεννά τέρατα και δεισιδαιμονίες, γεννήματα ενός ακραίου ατομισμού και μιας ευθείας διάρρηξης κάθε ομαλής συλλογικότητας, εκπορευόμενα και τα δύο από κρυφούς ή φανερούς μηχανισμούς χειραγώγησης των ανθρώπων[1].

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της οικογένειας στη χώρα μας φαίνεται να μετασχηματίζεται με τρόπους που δεν είναι πάντα άμεσα ορατοί, αισθητοί ωστόσο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Η έννοια της απιστίας στις συντροφικές σχέσεις είναι παραδοσιακά συνδεδεμένη με τη σεξουαλική ή τη συναισθηματική προδοσία.

Μας αξίζει να έχουμε ένα σύντροφο, μία σύντροφο που να μπορεί να μας ακούσει, που να έχει τη διάθεση να μας ακούσει.

Οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι δεν ψάχνουν το άλλο τους μισό για να τους ολοκληρώσει. Ξέρουν ότι είναι ολοκληρωμένοι, υπεύθυνοι για τον εαυτό τους ενήλικες και αναζητούν άλλους, ολοκληρωμένους, υπεύθυνους για τον εαυτό τους ενήλικες, ώστε να συνδεθούν και να προχωρήσουν μαζί.

3 Νέα Βιωματικά Εργαστήρια και μια ομάδα αυτογνωσίας θα ξεκινήσουν το προσεχές διάστημα στο ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ. 

Η σχέση με τους γονείς μας αποτελεί το θεμέλιο της ενήλικης ζωής μας. Συχνά, τα ανεκπλήρωτα κενά και οι πικρίες του παρελθόντος μας οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο αναζήτησης επιβεβαίωσης μέσω των συντρόφων μας. Μάθετε να σπάτε τον κύκλο των δύσκολων σχέσεων και να μεταμορφώνετε την πικρία σε συνειδητή αγάπη και πληρότητα.

Ένας από τους πιο βασικούς παράγοντες που επηρεάζει κάθε συντροφική σχέση είναι το άγχος του τέλους αυτής. Η ίδια η ποιότητα της συντροφικότητας εξαρτάται από το άγχος αποχωρισμού, με τη μορφή της απουσίας ή της απώλειας. 

Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος πραγματικά μας ταιριάζει και να μην πέφτουμε στην παγίδα του ποιος μας ελκύει;

Οι διαφωνίες και οι τσακωμοί είναι αναπόφευκτο μέρος κάθε συντροφικής σχέσης. Μάλιστα, η ανοιχτή έκφραση παραπόνων και δύσκολων συναισθημάτων αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να είναι μια σχέση λειτουργική. Διαφορετικά, αυτά θα συσσωρεύονται μέχρι που θα προκληθούν σοβαρότερα προβλήματα. Εντούτοις, παίζει μεγάλο ρόλο το πώς ακριβώς γίνεται αυτή η επικοινωνία.

Τι έχει τελικά σημασία; Το ταξίδι ή ο προορισμός; Είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που δεν γίνονται για να απαντηθούν μια φορά. Επιστρέφουν κάθε φορά που κουραζόμαστε. Κάθε φορά που φτάνουμε κάπου και δεν νιώθουμε όπως περιμέναμε. Κάθε φορά που βρισκόμαστε στη μέση μιας διαδρομής και αναρωτιόμαστε αν αξίζει.

Με τι κριτήρια επιλέγουμε σχέσεις; Γιατί πολλές φορές η καινούργια σχέση μοιάζει με την προηγούμενη; Γιατί ενώ γνωρίζουμε ότι κάτι δεν μας αρέσει μπαίνουμε πάλι σε παρόμοιο, αν όχι ίδιο μοτίβο; Η αυτογνωσία μας είναι αρκετή;

Υπήρχαν στιγμές στις συνεδρίες που κάποιος καθόταν απέναντί μου και μιλούσε για τον γάμο σαν να μιλά για σωσίβιο, για ανάγκη επιβίωσης μετά από ναυάγιο στη μέση του ωκεανού.
Όχι για έρωτα. Όχι για κοινή πορεία.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ
Μόλις είχε τελειώσει η παράσταση. Μια βαθιά κοινωνικού περιεχομένου παράσταση, ένα στοχαστικό, φιλοσοφικό δράμα είχε λάβει τέλος. Ο Victor στεκόταν ακίνητος πίσω από την αυλαία σκεπτικός, κοιτάζοντας το σκούρο κόκκινο χρώμα της κουρτίνας που σε λίγο θα άνοιγε για την βαθιά υπόκλιση στο κοινό.

Μπορεί η σκέψη μας να χαλιναγωγείται πιο εύκολα ή να διαμορφώνεται μέσα από τις επιρροές των άλλων, όμως το μόνο που συνιστά αληθινό και γνήσιο είναι το συναίσθημα. Μία τόσο βαθιά εσωτερική και υποκειμενική εμπειρία, μοναδική σε ένταση, σε συχνότητα και σε ποιότητα.

Όταν η αγάπη και η συντροφικότητα κρύβουν κάτω από το πέπλο τους το επώδυνο αγκάθι της υποτίμησης, όταν το σ' αγαπώ τρέφεται μέσα από συνεχείς απαιτήσεις και κριτική, όταν η μείωση και η αμφισβήτιση της αξίας μας γίνεται καθημερινό βίωμα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το αδιέξοδο και την δυστυχία μέσα στη σχέση.