Η ανθρώπινη ταυτότητα δεν αποτελεί ένα στατικό και αμετάβλητο σύνολο χαρακτηριστικών, αλλά μια δυναμική κατασκευή που διαμορφώνεται μέσα από τις σχέσεις, τις εμπειρίες και τις αφηγήσεις που δημιουργούμε για τον εαυτό μας (McAdams, 2001).

Οι ενοχές αποτελούν ένα από τα πιο οικεία αλλά και πιο επώδυνα ανθρώπινα συναισθήματα. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή νιώθουν ότι έκαναν κάτι λάθος, ότι πλήγωσαν κάποιον, ότι δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των άλλων ή ότι δεν στάθηκαν «αρκετά καλοί» σε έναν ρόλο: ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, επαγγελματίες ή παιδιά.

Στη σύγχρονη καθημερινότητα, πολλοί άνθρωποι βιώνουν μια έντονη συναισθηματική αναστάτωση ακόμη και απέναντι σε γεγονότα που αντικειμενικά δεν θεωρούνται ιδιαίτερα σοβαρά. Ένα απλό σχόλιο, μια μικρή καθυστέρηση, μια διαφωνία ή μια αλλαγή προγράμματος μπορεί να προκαλέσουν έντονο άγχος, θυμό, φόβο ή συναισθηματική απορρύθμιση.

Το διαζύγιο αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μεταβατικές και συχνά τραυματικές εμπειρίες στη ζωή ενός ατόμου, καθώς δεν σηματοδοτεί μόνο τη νομική λύση ενός γάμου, αλλά και μια βαθιά ψυχοκοινωνική διαδικασία απώλειας.

Τα τελευταία χρόνια, η επιστήμη της επιγενετικής έχει μεταμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τη σχέση ανάμεσα στις τραυματικές εμπειρίες και την ψυχική υγεία.