Το 1974, ένα εύρημα σε ένα εργαστήριο της Ιατρικής και Οδοντιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ βοήθησε στον επανασχεδιασμό του βιολογικού χάρτη του σώματος: ο ψυχολόγος Ρόμπερτ Άντερ ανακάλυψε ότι το ανοσοποιητικό σύστημα, όπως και το μυαλό, μπορεί να εκπαιδευτεί. Το συμπέρασμά του προκάλεσε σοκ. Η ισχύουσα άποψη στην ιατρική ήταν ανέκαθεν ότι μόνο ο εγκέφαλος και το κεντρικό νευρικό σύστημα μπορούσαν να αντιδράσουν στην εμπειρία αλλάζοντας τον τρόπο συμπεριφοράς τους.

Κάποιος ρώτησε τον Osho: έχετε πει να αγνοούμε ό,τι αρνητικό υπάρχει στο μυαλό και να μη δίνουμε ενέργεια. Δυσκολεύομαι να ισορροπώ στην κόψη του ξυραφιού έτσι ώστε να τα αγνοώ δίχως να κυλάω στην καταπίεση και συνεπώς να ρίχνω πάλι πράγματα πίσω στο υποσυνείδητο. Μπορείτε, σας παρακαλώ, να μου πείτε πώς να διακρίνω, να ξεχωρίζω το ένα από το άλλο;

Η αγάπη ποτέ δεν πληγώνει κανέναν. Και αν αισθάνεστε ότι έχετε πληγωθεί από την αγάπη, είναι κάτι άλλο μέσα σας, όχι η ιδιότητά σας να αγαπάτε, που αισθάνεται πληγωμένο. Αν δεν το συνειδητοποιήσετε αυτό, θα βρεθείτε να διατρέχετε τους ίδιους κύκλους ξανά και ξανά.

Η επίκριση του εαυτού είναι ένας τρόπος να παραμένετε ίδιοι, είναι ένα τέχνασμα του μυαλού, αντί να στρέφεται στην κατανόηση, η ενέργεια αρχίζει να κινείται προς την επίκριση. Και η αλλαγή έρχεται μέσω της κατανόησης, όχι μέσα από την επίκριση. Άρα το μυαλό είναι πολύ πονηρό -τη στιγμή που αρχίζετε να καταλαβαίνετε κάποιο γεγονός, το μυαλό ξεχύνεται εναντίον του κι αρχίζει να το καταδικάζει.

Το σκοτάδι της μοναξιάς δεν μπορεί να καταπολεμηθεί άμεσα. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό από όλους ότι υπάρχουν μερικά θεμελιώδη πράγματα που δεν μπορούν να αλλάξουν. Αυτό είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της αλήθειας: δεν μπορείτε να πολεμήσετε άμεσα το σκοτάδι, τη μοναξιά, το φόβο της απομόνωσης. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν όλα αυτά τα πράγματα, είναι απλώς απουσίες ενός άλλου πράγματος, ακριβώς όπως το σκοτάδι είναι η απουσία του φωτός.