Στην καριέρα μου ως θεραπεύτρια /κοινωνική ανθρωπολόγος, συναντάω πολύ συχνά σε θεραπευόμενους μου, τον ύφαλο της συναισθηματικής χειραγώγησης από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Η αγάπη ειναι ζωή και αν δεν εχεις αγάπη δεν εχεις ζωή … είπε ο Λέο Μπουσκάλια και εγώ είχα την παράξενη ευλογία να γνωρίσω- με έναν ιδιόρρυθμο τρόπο- έναν άνθρωπο που ήταν οπαδός αυτής της φράσης.

Λιακάδα και εσύ ξαπλωμένος στο γρασίδι να κοιτάς στο ουρανό και να βυθίζεσαι. Η ομορφιά της στιγμής και της ίδιας της ζωής πάνω στα σύννεφα αποτυπωμένα.

Αν ανήκεις στη μεγάλη ομάδα αυτών που σχετίζονται με άνθρωπο που δεν εκδηλώνει τα συναισθήματα του, τότε συνέχισε την ανάγνωση, γιατί θα βοηθήσεις τον εαυτό σου να κατανοήσει, τόσο εσένα, όσο και τον αλλο που επέλεξες για σύντροφο.

Με το άκουσμα της λέξης ταξίδι, το μυαλό κάνει εικόνες ήρεμες, χαλαρωτικές και θεραπευτικές θα μπορούσε κανείς να πει. Είναι όμως πάντα έτσι; Τα ταξίδια μπορούν τελικά σε όλες τις περιπτώσεις να λειτουργήσουν με αυτή την χροιά τους;