«Μαμά, δεν θέλω να πεθάνω», φώναξε ο εξάχρονος γιος της Χίμπα, βλέποντας αίμα να κυλάει πάνω στα πόδια του. Για το αγόρι, όπως και για τη μεγάλη πλειονότητα των παιδιών της Βηρυτού, η φονική και καταστροφική έκρηξη στο λιμάνι είχε σημαντικές ψυχολογικές συνέπειες.

Μία από τις θεμελιώδεις προκλήσεις στην εκπαίδευση των νέων ψυχοθεραπευτών είναι η ανάπτυξη ενός δομημένου κλινικού συλλογισμού: η ικανότητα, δηλαδή, να μην αρκούνται στην απλή καταγραφή των συμπτωμάτων, αλλά να κατανοούν τη λειτουργική και αναπτυξιακή τους σημασία εντός του ευρύτερου ψυχικού κόσμου του θεραπευόμενου.

Η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται αλλιώς και ως εποχή του «στιγμιαίου», έχοντας υιοθετήσει την κουλτούρα της αμεσότητας, της γρήγορης επιβράβευσης, της συνεχούς συνδεσιμότητας και της υπερπληροφόρησης.

Τα ζητήματα που προβληματίζουν περισσότερο τους ανθρώπους που αναζητούν ψυχοθεραπευτική υποστήριξη αφορούν -ασυνείδητα στα αρχικά στάδια της θεραπείας- τη διαδικασία ψυχικής ωρίμανσης, δηλαδή την προσωπική εξέλιξη και ωριμότητα του ατόμου, καθώς και τη λειτουργική του συμβίωση στο γάμο, την οικογένεια και τις άλλες του σχέσεις.

Αρκετοί θεραπευόμενοι με ρωτούν τί είναι η ψυχοθεραπεία και πως μπορούν να βοηθηθούν. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η λέξη σχέση. Η  σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον θεραπευόμενο και τον θεραπευτή.