Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της οικογένειας στη χώρα μας φαίνεται να μετασχηματίζεται με τρόπους που δεν είναι πάντα άμεσα ορατοί, αισθητοί ωστόσο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Το άγχος αποτελεί μια φυσιολογική και προσαρμοστική αντίδραση του σώματος και του νου σε καταστάσεις πίεσης ή απειλής.

Και η ζωή συνεχίζεται… Πόσο άχαρη φράση; Θυμάμαι τον εαυτό μου από παιδί κάθε φορά να κοντοστέκεται στο άκουσμά της.. να αντιδρά δίχως να ξέρει το γιατί.. να μην μπορεί να καταλάβει το λόγο της ύπαρξής της.. και πάνω από όλα το γιατί να πρέπει ένας άνθρωπος κάποια στιγμή να την ψελλίσει.. γιατί να πρέπει να μάθει να ζει επαναλαμβάνοντας τη φράση αυτή;

Γράφω αυτές τις σκέψεις, στη σκιά μιας ελιάς, δίπλα στη σκηνή που έχω στήσει στο χωράφι δυο καρδιακών φίλων, στη Χίο. Η απόλυτη ευτυχία. Ο περισσότερος κόσμος υποστηρίζει πως ευτυχία δεν υπάρχει, παρά μόνο κάποιες στιγμές.

Το πώς την αντιλαμβάνεται ο καθένας, έχει να κάνει με τις αξίες του, προσδιορίζοντας, ίσως, και το πώς ο ίδιος τοποθετείται απέναντι στη ζωή.

Σε όλους έχει τύχει να δούμε κάποιον να μιλά εμφατικά σε ένα άτομο υποδεικνύοντας του πως πρέπει να σκέφτεται για καταστάσεις και ανθρώπους, πως να τις αντιμετωπίσει, τι να κάνει, τι να μην πει. Ή ακόμη, δεν θα είναι λίγες οι φορές που εμείς οι ίδιοι φορέσαμε την ιδιότητα του καθοδηγητή αναλύοντας και συμβουλεύοντας κόσμο, ενίοτε (αν όχι συνήθως) χωρίς καν να μας έχει ζητηθεί.