Να σε φροντίζεις! Στόχος 2022; Στόχος της ζωής μας;
Μάλλον το δεύτερο προφανέστατα, όμως δεδομένων των συνθηκών θα πρότεινα να εστιάσουμε στο 2022 αρχικά και να πειραματιστούμε για όλα όσα μας έλειψαν, για όλα όσα δεν είχαμε το περιθώριο να κάνουμε και σταδιακά να προσπαθήσουμε να τα εντάξουμε στην καθημερινότητά μας.

Έχεις ξεχάσει εκείνο το παιδί. Εκείνο που έβαζε τα χέρια στη μέση και χαμογελούσε υπερήφανο με τα κατορθώματά του, Εκείνο που άπλωνε τα χέρια ψηλά και έστρεφε το πρόσωπο προς τον ουρανό, που θύμωνε, που έκλαιγε και μετά χαμογελούσε πάλι, τόσο αληθινά, τόσο διάφανα, τόσο από τα βάθη της ψυχής του.

Ένα δίλημμα που αντιμετωπίζουν πολλοί γονείς, καθώς το παιδάκι τους μεγαλώνει, είναι το κατά πόσο θα ήταν καλύτερο να πάει στον παιδικό σταθμό ή να παραμείνει στο σπίτι μέχρι τη φοίτησή του στο νηπιαγωγείο. Και αν τελικά πάει, ποια θα ήταν η κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσει;

Όλοι οι άνθρωποι μπαίνουν σε μια νέα σχέση -ακόμα κι αν είναι η πρώτη τους- κουβαλώντας ο καθένας τις εμπειρίες του. Στη συνάντησή μας με τους ανθρώπους μεταφέρουμε μαζί μας πολλές και διάφορες αποσκευές: την παιδική μας ηλικία, τους γονείς μας, την οικογένειά μας, τους φίλους μας, την εκπαίδευσή μας, τα βιώματά μας, τον πολιτισμό μας, τις γνώσεις μας, τις ερωτικές, φιλικές, επαγγελματικές μας σχέσεις...

Στα δύσκολα ξέρουμε να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας, μα και επιφυλακτικοί. Να τον κατανοούμε, να μην τον πιέζουμε με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες μας. Να του επιτρέπουμε να πέσει, να ξαποστάσει, ακόμα και να αφεθεί στην αδυναμία του. Να μην περιμένουμε να αποδείξει τίποτα, σε κανέναν.