Σκέψεις πάνω στη συστημική ματιά της ντροπής.
Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα αθόρυβο, μα βαθιά μεταδοτικό. Δεν φωνάζει, αλλά απλώνεται. Δεν χτυπά την πόρτα, αλλά φωλιάζει μέσα στις σχέσεις, στους τρόπους που κοιταζόμαστε και μιλάμε.

Το Σύνδρομο Νυκτερινής Υπερφαγίας (NightEatingSyndrome, NES) αποτελεί μία σχετικά πρόσφατα αναγνωρισμένη διατροφική διαταραχή, καθώς η πρώτη κλινική της περιγραφή έγινε μόλις το 1955. Χαρακτηρίζεται από την έλλειψη όρεξης κατά τη διάρκεια της ημέρας, την υπερκατανάλωση τροφής κατά τη διάρκεια της νύκτας και την έντονη αϋπνία, καθώς το άτομο ξυπνάει από τον ύπνο του για να φάει.

Η ενούρηση αποτελεί μια από τις συχνότερες διαταραχές της παιδικής ηλικίας που προβληματίζει τους γονείς και ανησυχεί το παιδί. Σύμφωνα με το Αμερικάνικο σύστημα ταξινόμησης DSM-IV η νυχτερινή ενούρηση ορίζεται ως η «μη ηθελημένη απώλεια ούρων κατά τη διάρκεια του νυκτερινού ύπνου, τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα, σε παιδιά πάνω από 5 ετών όταν δεν προκαλείται από προβλήματα του κεντρικού νευρικού συστήματος ή από συνέπειες προκύπτουσες από τη χρήση ουσιών όπως διουρητικά.»

Όταν ο Αμερικανός ψυχίατρος Άλμπερτ Στάνκαντ (Albert Stankand) περιέγραφε ήδη από το 1955 το σύνδρομο της νυχτερινής διατροφής (Night Eating Syndrome) μιλούσε για την μεγάλη ανάγκη μερικών ανθρώπων για φαγητό κατά την διάρκεια της νύχτας.

1955. Ο Stunkard μιλά για πρώτη φορά για το σύνδρομο Νυχτερινής Υπερφαγίας ή αλλιώς NES (Night Eating Syndrome). Χαρακτηριστική συμπεριφορά των ατόμων (που ενδεχομένως αρκετοί να μην την αντιλαμβάνονται) είναι η μεγάλη κατανάλωση τροφής το βράδυ και όχι καφέ που μπορεί να παραπέμπει η αγγλική συντομογραφία (NES).