Η ανεργία παραμένει ένα από τα σημαντικότερα ψυχοκοινωνικά προβλήματα στην Ελλάδα. Το φράγμα του 10% έχει ξεπεραστεί πλέον.  Όλο και περισσότεροι νέοι είτε παραμένουν άνεργοι είτε εγκαταλείπουν την Ελλάδα για να εργαστούν στο εξωτερικό. Πίσω όμως από τις στατιστικές και τους ψυχρούς  υπολογισμούς υπάρχει ένας μεγάλος αγνοούμενος:
ο άνεργος και ο ψυχισμός του.

Ο ψυχοθεραπευτής, ανάμεσα στις άλλες του υποχρεώσεις, χρειάζεται να έχει επίγνωση των «μεθόδων» που ο θεραπευόμενος μεταχειρίζεται για να μείνει κολλημένος στην ηδονική λατρεία του παλιμπαιδισμού, στην ψυχική του ανωριμότητα, για να απολέσει ή να καταστρέψει τον εαυτό του μέσα στις σχέσεις του, για να εξαρτηθεί από τα εξιδανικευμένα προσωπεία του.

Ένα θεμελιώδες πράγμα που πρέπει να θυμάται κάποιος είναι ότι μόνο μέσω της επαφής με τον ψυχολογικό πόνο ανοίγει η πόρτα προς την απελευθέρωση από αυτόν, προς την υπέρβασή του: μόνο μέσω της επαφής με τον ψυχολογικό πόνο.

Ο ψυχολόγος είναι ένας άνθρωπος με επεξεργασμένη σκέψη, με δουλεμένη ψυχή, με βαθιά ματιά και ικανότητα στην αυτοπαρατήρηση. Με αδυναμίες, λάθη, δυσκολίες, ελαττώματα. Με στόχο πάντα την καλυτέρευση για αυτόν και για τους άλλους. Αλλά άνθρωπος. Ταπεινός, και όχι αυθεντία.

Τίποτα δεν κρατάει και όμως ζούμε σαν να κρατάνε όλα. Αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την παροδικότητα, γιατί μας ξεγυμνώνει από την ψευδαίσθηση του ελέγχου. Αλλά η πραγματικότητα δεν διαπραγματεύεται. Όπως στο φυσικό σύμπαν, έτσι και στη ζωή μας, όλα τείνουν προς την εντροπία. Είναι νόμος της φύσης.