Πόσα «πρέπει» χωράει, άραγε, μια ανθρώπινη ζωή; Από τη στιγμή που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο, πριν καν προλάβουμε να καταλάβουμε ποιοι είμαστε, αρχίζουμε να μαθαίνουμε τι πρέπει να είμαστε.

Η λέξη μοναξιά και οι προεκτάσεις της έννοιάς της, τόσο στην εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης που ζούμε, όσο και τα προηγούμενα χρόνια, μάς προκαλεί συναισθήματα φόβου και για πολλούς από εμάς ισοδυναμεί με μια επώδυνη κατάσταση θλίψης.

Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική ανοχή στο άγχος.
Κάποιοι «ρολάρουν» στα δύσκολα, ενώ άλλοι αδυνατούν να υπερπηδήσουν και το παραμικρό εμπόδιο.
Κάποιοι μάλιστα εξιτάρονται από τον κίνδυνο και τις προκλήσεις και επιδιώκουν έναν αγχώδη τρόπο ζωής.

«Πόσες φορές έπιασα τον εαυτό μου να είναι σιωπηλός, θολωμένος, απογοητευμένος. Όσο και αν την αγκάλιαζα με το νυχτικό της ενσυναίσθησης και της κατανόησής μου, τόσο εκείνη κρατούσε τις άμυνες της. Όσο την θαυμάζω και όσο και αν αισθάνομαι πράγματα για εκείνη, τόσο αυτή δεν καταλαβαίνει και εμμένει στο ίδιο ρεπερτόριο.