Σύμφωνα με τον Goffman (1963), το στίγμα αφορά ένα κοινωνικά αποδιδόμενο χαρακτηριστικό που οδηγεί σε υποτίμηση ή περιθωριοποίηση του ατόμου. Στην περίπτωση της ψυχικής υγείας, το στίγμα δεν αφορά μόνο την κοινωνική εικόνα, αλλά, επηρεάζει βαθιά και τον τρόπο που το ίδιο το άτομο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Η ψυχική υγεία αποτελεί έναν από τους πλέον κρίσιμους δείκτες κοινωνικής ευημερίας και συλλογικής συνοχής. Παρά τις σημαντικές εξελίξεις της ψυχιατρικής επιστήμης, η ψυχική νόσος εξακολουθεί να περιβάλλεται από στερεότυπα, προκαταλήψεις και μηχανισμούς στιγματισμού, οι οποίοι επιδρούν αρνητικά όχι μόνο στον άνθρωπο που νοσεί, αλλά και στο οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον.

Η αποκάλυψη κάποιου στην οικογένεια και στους φίλους ότι ξεκίνησε ψυχοθεραπεία δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο φόβος του στίγματος κυριαρχεί. Πολύς κόσμος πιστεύει ότι η θεραπεία είναι για τους "τρελούς". Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι πελάτες του Συμβούλου/Ψυχοθεραπευτή δεν έχουν κάποια σοβαρή ψυχική ασθένεια.

Το φαινόμενο του στίγματος εμφανίζεται σε πολλές καταστάσεις που βιώνουν οι άνθρωποι σε μια κοινωνία, επηρεάζοντας αρνητικά πολλούς τομείς της ζωή τους. Το στίγμα δημιουργείται όταν οι άνθρωποι κάνουν διακρίσεις αποδίδοντας ετικέτες σε άτομα που διαφέρουν από την εκάστοτε κυρίαρχη κοινωνική ομάδα, συνδέοντάς τα, έτσι, με ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά (Angermeyer & Matschinger, 2005). 

Αν ζητήσετε από κάποιον να χαϊδέψει έναν ξύλινο βραχίονα, ο ρυθμός και το βάθος της κίνησης θα μεταφερθούν παντού. Αν ζητήσετε από το ίδιο πρόσωπο να χαϊδέψει έναν ανθρώπινο βραχίονα, η κίνησή του θα σταθεροποιηθεί αυτόματα σε μία ταχύτητα που είναι σχεδόν πέντε εκατοστά ανά δευτερόλεπτο. Αποδεικνύεται ότι αυτή είναι η ίδια ταχύτητα που οι άνθρωποι αξιολογούν ως την πιο ευχάριστη.