Η λαϊκή σοφία έχει αποτυπώσει με μοναδικό τρόπο την ξεχωριστή αγάπη και το μοναδικό δέσιμο που αναπτύσσει μία γιαγιά με το εγγόνι της , στη φράση "του παιδιού μου το παιδί είναι δύο φορές παιδί μου". Η γιαγιά είναι μία από τις πιο γλυκές και τρυφερές αναμνήσεις στη ζωή κάθε παιδιού και κατέχει μία θέση που στην Ελληνική κοινωνία παραμένει ακόμα περίοπτη και αξιοσέβαστη.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και η οικογένειά του δεν είχαν καιρό για χάσιμο. Έπρεπε να αδειάσουν το διαμέρισμα πριν βραδιάσει. Το νοίκι είχε μείνει απλήρωτο. Ξανά. Τους έκαναν έξωση. Ξανά. Ο σπιτονοικοκύρης στα Σεπόλια, όπου έμεναν οικογενειακώς οι Αντετοκούνμπο, χτυπούσε την πόρτα σαν μανιακός και απαιτούσε να φύγουν. Τους έδινε μία μέρα, δύο το πολύ. Αυτή τη φορά ο χρόνος είχε στερέψει.

Η αναζήτηση και η επιλογή ερωτικού συντρόφου στην εποχή μας θα έλεγε κάποιος ότι είναι ένας γρίφος για γερούς λύτες. Μία εποχή κρίσης και εξάρτησης από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μία εποχή αποξένωσης και μοναξιάς σίγουρα δεν αποτελεί ένα γόνιμο έδαφος για επικοινωνία και συντροφικότητα. Άνθρωποι πάνε και έρχονται, προσδοκίες ματαιώνονται, οι ελπίδες λιγοστεύουν και το αίσθημα μοναξιάς αναζωπυρώνεται. 

Ζούμε στην εποχή της εξέλιξης, της αποθέωσης του ΑΙ, και γιατί όχι, της δυνατότητας να γίνουμε εύκολα και αβίαστα «Φαντάσματα».

Το άγχος ίσως είναι το πιο συνηθισμένο και καθημερινό συναίσθημα για όλους τους ανθρώπους. Είναι ένα από τα συναισθήματα που είναι άρρηκτα συνυφασμένα με την ίδια μας την ύπαρξη.