Σε αυτό το άρθρο θα συζητήσουμε για τα δυσάρεστα (και όχι αρνητικά, διότι μας είναι εν τέλει χρήσιμα) συναισθήματα τα οποία βιώνουν οι γονείς σε αυτό το ταξίδι της γονεϊκότητας.

Ως σχολική κοινωνική λειτουργός, σε συζητήσεις με γονείς στα σχολεία που δουλεύω, πάντα λαμβάνω αυτό το συναίσθημα του στρες που έχουν οι γονείς.

Όταν έρθει η στιγμή της ενηλικίωσης, φαντάζει δύσκολο σε πολλούς γονείς να αναγνωρίσουν και να αποδεχθούν ότι το μικρό τους, πλέον είναι ένας ανεξάρτητος νεαρός ενήλικας, με κριτική σκέψη, έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες των πράξεων του, να διαχειριστεί και να κάνει τις επιλογές του. Διανύοντας τα παιδικά και εφηβικά χρόνια, αναγνωρίζουμε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η δική μας στάση ως γονείς, τα όρια που θέτουμε και το περιβάλλον που δημιουργούμε για το παιδί, στην αυτονομία του.

Η γονεϊκή υπερηφάνεια, παράγοντας που ιστορικά συνδέεται με την ενίσχυση της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης του παιδιού, στη σύγχρονη εποχή της υπερσυνδεσιμότητας διατρέχει κίνδυνο να μετατραπεί σε εργαλείο αυτοπροβολής.

Η σωματική και ψυχική ανάπτυξη κάθε παιδιού βρίσκεται σε αμφίδρομη και κυκλική αλληλεπίδραση με τη σχέση με τους γονείς και τα υπόλοιπα μέλη τής οικογένειας, επηρεάζει και επηρεάζεται από τη συναισθηματική κατάσταση και συμπεριφορά τών μελών της, τις μεταξύ τους σχέσεις και τη λειτουργικότητα τής οικογένειας.