Ένα από τα πρώτα πράγματα που συνειδητοποιεί κανείς στους αρχικούς μήνες της εκπαίδευσής του ως σύμβουλος ή ψυχοθεραπευτής είναι πόσο αναγκαίος είναι ο αναστοχασμός.

“Η ζωή συρρικνώνεται ή μεγενθύνεται σε αναλογία με το θάρρος του καθενός.” Anais Nin

Ο Τίλιχ, πολύ εύστοχα, ορίζειτο θάρρος ως μία αρετή, ένα ενέργημαή το μέσο με το οποίο υπερβαίνουμε τους περιορισμούς των υπαρξιακών μας δεδομένων, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξή μας, κατευθυνόμενοι προς την αυτοπραγμάτωση.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ
Μόλις είχε τελειώσει η παράσταση. Μια βαθιά κοινωνικού περιεχομένου παράσταση, ένα στοχαστικό, φιλοσοφικό δράμα είχε λάβει τέλος. Ο Victor στεκόταν ακίνητος πίσω από την αυλαία σκεπτικός, κοιτάζοντας το σκούρο κόκκινο χρώμα της κουρτίνας που σε λίγο θα άνοιγε για την βαθιά υπόκλιση στο κοινό.

Λειτουργεί ένας γονιός άραγε με τα παιδιά του,όπως θα ήθελε να λειτουργεί,ή απλά μεταφέρει ότι του έχουν μάθει να κάνει? Ο ρόλος του ως γονέα είναι αυτό που τον εκφράζει ή δέχεται μια αφόρητη πίεση από πολλές πλευρές, προσπαθώντας να ανταπεξέλθει με τρόπους που έχουν βγει από ένα εγχειρίδιο?

Σε αρκετές περιπτώσεις οι γονείς εναποθέτουν τις προσδοκίες και τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα στα παιδιά τους.