Όρια σημαίνει ελευθερία! Πώς θα ήταν η ζωή μας εάν δε θέταμε όρια στα παιδιά μας, στις σχέσεις μας (προσωπικές & επαγγελματικές), στον ίδιο μας τον εαυτό; Ας φανταστούμε μία κατάσταση… Ένας κολυμβητής γνωρίζει ότι στη θάλασσα που κολυμπά υπάρχει ένας καρχαρίας. Αλλά δεν ξέρει ακριβώς σε ποιο βάθος.

Στα περισσότερα σπίτια υπάρχουν σχεδόν πάντα δύο υλικά στο ράφι: οξυζενέ για τις πληγές και ξίδι για το φαγητό. Και τα δύο είναι καθημερινά, οικεία, «αθώα». Κι όμως, αν αυτά τα δύο συναντηθούν στο ίδιο δοχείο, μπορούν να δημιουργήσουν ένα νέο, πιο επιθετικό μείγμα (υπεροξικό/περοξικό οξύ), που είναι ερεθιστικό και δυνητικά επικίνδυνο για τον άνθρωπο.

«Οι άνθρωποι ταράζονται όχι απ’ αυτά που συμβαίνουν, αλλά από την άποψή τους γι’ αυτά που συμβαίνουν», είχε πει ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος. Και αυτή ακριβώς είναι η βασική αρχή του Γνωστικού μοντέλου: δεν είναι τα γεγονότα που μας κάνουν να υποφέρουμε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα ερμηνεύουμε.

Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν ψυχικό και συναισθηματικό πόνο. Κατά καιρούς είμαστε λυπημένοι ή ανήσυχοι ή νιώθουμε απομονωμένοι από τους άλλους. Ίσως πάψουμε να βρίσκουμε ευχαρίστηση σε πράγματα που κάποτε απολαμβάναμε ή βρισκόμαστε σε δουλειές, περιβάλλοντα ή σχέσεις που δεν λειτουργούν για εμάς.

Ο Sergi Torres είπε: Δεν είσαι αυτό που πιστεύει ο εγκέφαλός σου. Αν δεν αγαπώ κάποιον, οφείλεται στις ιδέες μου. Και αυτές οι ιδέες με εμποδίζουν να είμαι απόλυτα ευτυχισμένος. Ο Sergi μου δίδαξε ότι είμαστε ένα σκυλάκι που κυνηγάει την ουρίτσα του. Οι σκέψεις μας είναι η ουρίτσα μας κι εμείς την κυνηγάμε.