Σε μια εποχή που ως επί το πλείστον βομβαρδιζόμαστε από αρνητικές ειδήσεις για την πανδημία, γεγονός που έχει αρνητικό πρόσημο στην ψυχολογία μας και θέλοντας και μη μας οδηγεί στην κοινωνική απομόνωση, θα ήθελα να προτείνω στους φίλους αναγνώστες τρόπους για να ξεχάσουν για λίγο το επιβαρυντικό κλίμα και να οραματιστούν μια καθημερινότητα πιο δραστήρια και πιο ελπιδοφόρα.

Αν ο χρόνος ήταν έφηβος, θα ήταν διαρκώς θυμωμένος, ερωτευμένος, επαναστάτης και όμορφος. Αλλά δεν είναι. Το μόνο που προσφέρει στον έφηβο είναι αυτή η απατηλή αίσθηση του ατέρμονου και του ατελείωτου, για αυτό και έχει ιδιαίτερη σχέση μαζί του.

Και ενώ είναι ζωτικής σημασίας για την ανθρώπινη εμπειρία, παραμένει αόριστη και κρυμμένη – το φάντασμα στη μηχανή (Gilbert Ryle). Ένα επιφαινόμενο της πολυπλοκότητας του φυσικού εγκεφάλου. Η συνείδηση φαίνεται να αναδύεται από τη δραστηριότητα δισεκατομμυρίων νευρώνων, σαν τις φυσαλίδες που ξεσπούν στην κορυφή ενός ποτηριού σαμπάνιας.

Σοβαρές συνέπειες στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών έχει η πανδημία και το lockdown και, μάλιστα, αυτές οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρότερες από αυτές των ενηλίκων. Σε αυτό συντελούν τα μέγιστα η διακοπή της κανονικότητας της εκπαίδευσης, των σωματικών δραστηριοτήτων και των ευκαιριών κοινωνικοποίησης, παράγοντες που είναι σημαντικοί για τη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών.

Όπως ακριβώς βλέπεις ένα λουλούδι να ζει στο φυσικό του περιβάλλον, να παίρνει τη δύναμή του από το χώμα, το νερό, τον ήλιο αλλά και το οξυγόνο έτσι ακριβώς είναι και η σχέση.