Οι παλάμες σας ιδρώνουν, η καρδιά χτυπά δυνατά, το στομάχι σφίγγεται και είστε έτοιμοι να εκραγείτε. Το συναίσθημα του θυμού είναι γνωστό σε όλους. Η αίσθηση ότι μας αδικούν, μας υποτιμούν ή μας πληγώνουν είναι εκείνη η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Όμως, το κλειδί είναι το πώς θα διαχειριστούμε το θυμό μας , διότι πολλές φορές όταν η καταπίεσή του είναι μόνιμη μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα και αποφάσεις.

Κανένας γονέας δε θέλει να βλέπει το παιδί του να υποφέρει από κάποιον που το εκφοβίζει στο σχολείο. Ο γονέας που θέλει να προστατεύσει το παιδί από οποιαδήποτε κατάσταση ή άνθρωπο που μπορεί να το βλάψει, οφείλει να είναι ρεαλιστής και να αποδεχθεί ότι δε μπορεί να το προστατεύσει πλήρως από οτιδήποτε του συμβεί. Μπορεί, όμως να του παρέχει τα απαραίτητα εφόδια ώστε να αντιμετωπίσει οτιδήποτε βλαβερό.

Το σώμα μας το ίδιο  μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά ότι είναι ο εκφραστής της ψυχικής μας κατάστασης. Και τα δύο συνυπάρχουν με αξιοζήλευτη ισορροπία και στο σώμα μας αποτυπώνεται ότι υπάρχει μέσα στον ψυχικό μας κόσμο. Δυσάρεστες ψυχικές καταστάσεις όπως η θλίψη, η μελαγχολία και η στεναχώρια επιδρούν με αρνητικό τρόπο στο σώμα μας και εμφανίζονται με επίπονα και πολλές φορές δυσάρεστα σωματικά συμπτώματα.

1. Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς......

Ονομάζομαι Γεώργα Αναστασία,είμαι 33 ετών, ζω και εργάζομαι στην Αθήνα ως ειδική παιδαγωγός.

2. Για ποιο λόγο επιλέξατε να ακολουθήσετε επαγγελματική καριέρα στον τομέα της ειδικής αγωγής?

Ο λόγος που ασχολήθηκα με την ειδική αγωγή είναι καθαρά προσωπικός και συναισθηματικός, αφού μεγάλο μου κίνητρο υπήρξε ο πρώτος μου δάσκαλος και τελικά ο μοναδικός που μου δίδαξε τη διαφορετικότητα, ο πατέρας μου! Ήταν ο δάσκαλος των γερμανικών και ταυτόχρονα μου δίδαξε τη διαφορετικότητα όχι σαν κάτι που πρέπει απλώς να ανεχτώ, αλλά να αγκαλιάσω, τη δική μου και του διπλανού μου, πόσο μάλλον ενός παιδιού.

Το τραύμα, σε ψυχικό επίπεδο, ορίζεται ως ένα υπέρμετρα στρεσογόνο γεγονός. Αυτό βιώνεται απο το άτομο και φαντάζει για εκείνο τόσο βίαιο που ο οργανισμός του δεν δύναται να το «μεταβολίσει». Πιο απλά, το  άτομο έρχεται αντιμέτωπο με ένα τόσο επώδυνο συμβάν για τον ψυχισμό του,  σε σημείο που τον καθιστά αβοήθητο , ανίκανο να αμυνθεί , να το επεξεργαστεί ή να δραπετεύσει απο αυτό με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες του.