Όλοι καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ανεπίγνωστων «κραυγών» για αγάπη. Στη οικογένεια, ανάμεσα σε φίλους, σε συντροφικές σχέσεις, σ’ αυτές των γονέων με τα παιδιά τους, στην δουλειά, στον δρόμο… Όπου βλέπεις δύο, ή περισσότερους να τσακώνονται, ή να επικρίνουν πάντα το ίδιο μοτίβο: Είναι σαν να ακούς να λένε: «Δεν πήρα –γι’αυτό- δεν έχω μέσα μου αγάπη. Πονάω που ακόμα δεν αγαπήθηκα –καθόλου ή αρκετά- που δεν την ανακάλυψα.

Πολύ όμορφη μοιάζει η συνθήκη του να μιλάει και να εκφράζει κάποιος τα συναισθήματά του. Συναισθήματα χαράς, λύπης, ανησυχίας, ενθουσιασμού αλλά και θυμού.

Ο καθένας έχει τον δικό του σταυρό ύπαρξης και τις δικές του απολαβές στο μοναδικό ταξίδι της ζωής του (Απολογισμός στα γενέθλιά του).

Η διδασκαλία των θεωριών προσωπικότητας, των θεμελιωδών αρχών τους και του τρόπου εξέλιξής τους αποτελεί ένα από τα κεντρικότερα στοιχεία ενός προπτυχιακού προγράμματος σπουδών Ψυχολογίας. Η καλή αφομοίωση των θεωριών προσωπικότητας είναι το απαραίτητο θεμέλιο για την κατανόηση των διαδικασιών ανάπτυξης της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε κάθε επίπεδο.

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν  λανθασμένα ότι δεν είναι «ψυχικά δυνατοί».
Άλλοι μπορεί να φοβούνται μήπως δεν «φανούν» ψυχικά δυνατοί στο περιβάλλον τους. Η αυτοεικόνα μας «σχηματίζεται» ως ένα σχετικά σταθερό «νοητικό σχήμα» από τον εγκέφαλο, μέσα από δύο παράγοντες.