Πολύ συχνά  ρωτούν γραπτά άνθρωποι πως μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα άγχος ή μία θλίψη μόνοι τους. Επίσης όμως πολλοί άνθρωποι θεωρούν την συναισθηματική τους κατάσταση ή το άγχος πχ, ως σύμπτωμα (πχ σαν μία γρίπη) που «πρέπει» να αντιμετωπίσει μόνο του (διότι αλλιώς δεν νιώθει «δυνατό»), και όχι ως αποτέλεσμα («ειδοποίηση» του μυαλού μας) κάποιων μη συνειδητών αιτιών που τους επηρεάζουν και που είναι σημαντικό να διερευνηθούν.

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που αντιμετωπίζουν έντονο  άγχος, δυσθυμία, «κατάθλιψη» έχει την «τάση» να αποδίδει λανθασμένα τις ψυχικές αυτές καταστάσεις, σε έναν «προβληματικό εαυτό του», (μία δυστυχώς «κλασικά» λανθασμένη «αυτο-διάγνωση» που κάνει ο καθημερινός άνθρωπος) και όχι σε επιδράσεις του ξεχωριστού για τον κάθε άνθρωπο περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνει.

Η σχετική αποστέρηση - με άλλα λόγια, η αίσθηση του δικαιώματος- σχετίζεται με την προκατάληψη και τις κοινωνικές αντιπαραθέσεις και διαμαρτυρίες.

Οι πεποιθήσεις και οι κοινωνικοί κανόνες που συμμερίζονται τα μέλη διαφορετικών ομάδων καθορίζουν αυτό το οποίο θεωρείται δίκαιο και αμερόληπτο.

Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα αναγέννησης, το οποίο μπορεί να ξυπνήσει μέσα μας καθετί δυνατό, καθετί όμορφο και παραδεισένιο. Όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται και νιώθουν αυτό το μοναδικό συναίσθημα της έλξης και της απαράμιλλης ψυχικής επικοινωνίας επιθυμούν να συνδεθούν και να πορευτούν μαζί.

Ο κανόνας 80/20 αποτελεί μια από τις πιο χρήσιμες έννοιες σχετικά με τη διαχείριση του χρόνου και της ζωής. Είναι επίσης γνωστός και ως αρχή του Παρέτο, από τον Ιταλό οικονομολόγο Βιλφρέντο Παρέτο, ο οποίος έγραψε γι' αυτό το 1895.