Οι παλιές αγάπες πάνε όντως στον Παράδεισο; Όλοι μετά από επώδυνους χωρισμούς, έχουμε πει, ή έχουμε ακούσει, να μας λένε κατάμουτρα εκφράσεις του τύπου: Μαύρη ώρα και στιγμή που σε γνώρισα. Σπατάλησα μαζί σου τα καλύτερα μου χρόνια. Δεν άξιζες τίποτα από αυτά σου έδωσα. Ήσουν η χειρότερη επιλογή, που μπορούσα, να κάνω.

Εχθές συνάντησα μετά από πολύ καιρό ένα παιδικό μου φίλο. Είχαμε χαθεί για πολλά χρόνια, θυμάμαι η τελευταία φορά που τον είχα συναντήσει ήταν δυο μέρες πρίν την ορκωμοσία μου στο πανεπιστήμιο. Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα, και σε δυο ώρες ήμασταν κάπου και τα πίναμε παρέα.

Συμφώνα με τη πεπαλαιωμένη άποψη ότι η ανθρώπινη μνήμη λειτουργεί ως εγγραφέας εικόνων, όλοι οι επαγγελματίες που έρχονται σε επαφή με μάρτυρες ποινικών αλλά και αστικών υποθέσεων αναμένουν πως είναι δυνατό τα άτομα αυτά, να ανακαλέσουν με κάθε δυνατή λεπτομέρεια τα γεγονότα που συνέβησαν καθώς και τη φυσιογνωμία του δράστη.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν πως σχεδόν όλοι κάνουμε σκέψεις εμμονικού χαρακτήρα. Σκέψεις με συνήθως παράνομο ή απαγορευμένο περιεχόμενο τις οποίες προσπαθούμε να αποτινάξουμε είτε αποφεύγοντάς τις είτε αναπτύσσοντας μηχανισμούς για την απώθησή τους.

Η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Χίου του Κέντρου Παιδιού και Εφήβου δραστηριοποιούμενη στα σύνορα της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής επικράτειας, το καλοκαίρι του 2015, βρέθηκε αντιμέτωπη με μία νέα πραγματικότητα για τους κατοίκους των νησιών: τη μαζική δια θαλάσσης προσφυγή ανθρώπων στα εδάφη της από τις Ανατολικές εμπόλεμες ζώνες.