Υπάρχουν σχέσεις που μοιάζουν με καταιγίδες γεμάτες ένταση, πάθος, ανατροπές. Σχέσεις που δεν ηρεμούν ποτέ πραγματικά, άλλοτε σε παρασύρουν, άλλοτε σε εξαντλούν. Και όμως, για κάποιους ανθρώπους αυτές είναι οι «ζωντανές» σχέσεις. Αντίθετα, η ηρεμία, η σταθερότητα, η προβλεψιμότητα προκαλούν δυσφορία ή… βαρεμάρα.

Κάθε φιλόσοφος θα προσέγγιζε το ζήτημα της διασφάλισης ενός βιώσιμου, δημοκρατικού και δίκαιου μέλλοντος με βάση τις δικές του θεμελιώδεις αρχές.

Με την έναρξη της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η Ψυχολογία, ως Επιστήμη μελέτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς και της νόησης, καλείται να αναλάβει νέο ρόλο, υπό το πρίσμα των κοινωνικών και των οικονομικών εξελίξεων.

Η ψυχανάλυση, ως θεραπευτική και θεωρητική διεργασία, βασίζεται σε κάτι φαινομενικά παράδοξο: ότι η αναμονή, η αβεβαιότητα και η μη γνώση είναι όχι μόνο ανεκτές αλλά και απαραίτητες για τη γέννηση βαθύτερης κατανόησης.

Συγκρούσεις αγάπης και μίσους, συγκρούσεις εξαρτησης και ανεξαρτησίας, κατακλυσμός έντονων συναισθημάτων, η αποστασιοποίηση ή και η εξιδανίκευση και παραμονή σε αντίξοες και τοξικές καταστάσεις, συνιστούν ένα πολύ ψυχοφθόρο ταξίδι, που μοιάζει πολλές φορές αδιέξοδο.