Σε διάφορες ομάδες Συμβούλων και Ψυχοθεραπευτών -κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα- όπου συμμετέχω, συναντώ συχνά το αγωνιώδες ερώτημα νέων συναδέλφων: άνοιξα γραφείο, αλλά πως θα δημιουργήσω έναν κύκλο πελατών; Πως θα με βρουν οι θεραπευόμενοι; Τι βήματα πρέπει να ακολουθήσω στην αρχή της καριέρας μου; 

Υπάρχουν φορές που ζούμε καταστάσεις που μας θυμώνουν, μας εξαντλούν, μας απογοητεύουν. Κι όμως, τις ανεχόμαστε. Ή, ακόμη πιο συχνά, τις αναζητούμε και τις αναπαράγουμε.

Το αφήγημα της ανιδιοτελούς γονεϊκής αγάπης είναι από τα ισχυρότερα συλλογικά ψευδο-πιστεύω της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας.

Οι κρίσεις πανικού είναι κραυγές της ψυχής που ακούγονται από το σώμα. Δεν είναι αδυναμία, ούτε υπερβολή. Είναι ένα σύμπτωμα που αξίζει κατανόηση, αποδοχή και θεραπεία. Και όσο περισσότερο μιλάμε γι’ αυτό, τόσο λιγότεροι άνθρωποι θα αισθάνονται μόνοι μέσα στον πανικό τους.

Η μοναξιά δεν αναγγέλλεται. Δεν φοράει ημερολόγιο, δεν ζητά την άδεια της ηλικίας, δεν κοιτάζει αν ο ήλιος λάμπει ή αν πέφτει βροχή. Έρχεται όταν το μέσα μας πάψει να συνομιλεί με το έξω. Μπορεί να βρεθεί στα νιάτα και στα γηρατειά, στην ευτυχία και στη θλίψη, στην πολυκοσμία και στην απομόνωση. Δεν έχει εποχή – έχει πρόσωπο. Το δικό μας.