Στην καθημερινότητά μας, είναι εύκολο να αναπαράγουμε την εικόνα του «ηθοποιού», να φορέσουμε μια μάσκα και να αποκρύψουμε την αληθινή μας φύση για να ταιριάξουμε στις προσδοκίες των άλλων.

Σε μια μακρινή χώρα, πέρα από βουνά και θάλασσες, όπου οι ψυχές των ανθρώπων ήταν σαν αστραφτεροί καθρέφτες, ικανοί να αντανακλούν κάθε συναίσθημα και κάθε σκέψη, υπήρχαν δύο αδέλφια. Δεν ήταν συνηθισμένα παιδιά, αλλά πλάσματα του ίδιου του Γέλιου, γεννημένα από την αέναη κίνηση της χαράς και της θλίψης.

Ο πλούτος, όπως διαμορφώθηκε στον σύγχρονο κόσμο, έπαψε να είναι έννοια ουσίας. Δεν εκφράζει πια ευημερία, ελευθερία ή πνευματική πληρότητα· κατέληξε να μετριέται με αριθμούς, να στοιβάζεται σε χρηματιστηριακούς δείκτες, σε πλαστικές κάρτες, σε ράφια γεμάτα αχρείαστα αντικείμενα.

Η εποχή μας μοιάζει με ένα ατέρμονο πάτημα πλήκτρων. Πίσω από την τεχνολογική άνεση, πίσω από την άμεση πρόσβαση στην πληροφορία και την αδιάκοπη σύνδεση, κρύβεται ένας κόσμος επιτήρησης, ημιμάθειας, θορύβου και αποπροσανατολισμού.