Η νεανική βία δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκλειστικά ως αποτέλεσμα ατομικής επιθετικότητας. Σε αρκετές περιπτώσεις αποτελεί προϊόν μιας σύνθετης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στο άτομο, την ομάδα των συνομηλίκων, το κοινωνικό περιβάλλον και, πλέον, το ψηφιακό οικοσύστημα μέσα στο οποίο αναπτύσσεται η κοινωνική ταυτότητα.

Η μητρότητα συχνά παρουσιάζεται ως ένας ρόλος γεμάτος αγάπη, τρυφερότητα και ολοκλήρωση. Όμως πίσω από αυτή την εξιδανικευμένη εικόνα κρύβεται μια πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη και απαιτητική.

Ο εργασιακός εκφοβισμός ή «mobbing» αποτελεί μια μορφή παρατεταμένης, συστηματικής ψυχολογικής παρενόχλησης στο εργασιακό περιβάλλον, κατά την οποία ένα άτομο ή ομάδα ατόμων εκθέτει έναν εργαζόμενο σε επαναλαμβανόμενες αρνητικές συμπεριφορές με σκοπό την αποδυνάμωση της επαγγελματικής του αυτοεκτίμησης, την κοινωνική απομόνωση και, ενδεχομένως, την απομάκρυνσή του από τον χώρο εργασίας.

Η ψυχοθεραπεία, όπως οι περισσότεροι τομείς της φροντίδας υγείας, αποτελούν σύνθεση της επιστημονικής τεχνικής και της καλλιτεχνικής έκφρασης» (Hofmann & Weinberger, 2007)

Ως βασικός και καθοριστικός στόχος αυτής της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, είναι να αναλύσει κριτικά τη συσχέτιση κατάθλιψης και αυτοκτονίας μέσω ερευνητικών στοιχείων. Στην ανάλυση που ακολουθεί, χρησιμοποιείται και ο δόκιμος στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία όρος «αυτοκτονικότητα» («suicidality»), ώστε να διακριθεί η αυτοκτονία ως τετελεσμένο συμβάν από τον αυτοκτονικό ιδεασμό και την αυτοκτονική συμπεριφορά.