Προκειμένου να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, θα ήταν σκόπιμο να εξετάσουμε τις αντιδράσεις των γονέων στις πράξεις των μικρών παιδιών, ούτως ώστε να δούμε αν αυτές οι αντιδράσεις αποτελούν ένα είδος οδηγού κατευθυντήριων αρχών αναφορικά με τις αποδεκτές και μη αποδεκτές πράξεις. Για παράδειγμα, τα παιδιά επιπλήττονται για πράξεις που δεν είναι ηθικά σωστές, και αντίθετα δεν επιπλήττονται για πράξεις που είναι κοινωνικά αποδεκτές.

Ζούμε σύμφωνα με το παρελθόν. Οι ζωές μας είναι ριζωμένες στο παρελθόν, έχουμε εκπαιδευτεί από αυτό. Το παρελθόν είναι πολύ ισχυρό, γι' αυτό ζείτε ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο πρότυπο. Ακόμα και αν αυτό είναι κακό, θα το επαναλαμβάνετε συνέχεια. Δεν ξέρετε τι άλλο να κάνετε, έχετε εκπαιδευτεί σε αυτό. Είναι ένα μηχανικό φαινόμενο.

Η σχέση με τη μητέρα μας, το βασικό φροντιστή μας, καλλιεργεί τον τύπο δεσμού μας με τον οποίο στη συνέχεια σχετιζόμαστε με άλλους. Η μητρότητα είναι μια υπόθεση που χρειάζεται, μεταξύ άλλων, πρακτικότητα, οργάνωση και αυτοβελτίωση!

Η γλώσσα είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό από όλα τα ανθρώπινα γνωρίσματα. Η ανθρώπινη επικοινωνία γίνεται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τις εκφράσεις του προσώπου, με σύμβολα, σήματα, χειρονομίες και κινήσεις. Ωστόσο, αυτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από άλλα ζώα.

Για πολλούς ανθρώπους (αν και όχι για όλους) ο γάμος είναι το πρώτο βήμα για τη διαμόρφωση μιας νέας δικής τους οικογένειας. Πολλά ζευγάρια προσδοκούν ότι θα αποκτήσουν παιδιά και, ύστερα από μερικά χρόνια έγγαμου βίου, μπορεί να δεχθούν πιέσεις από τους συγγενείς προς αυτή την κατεύθυνση.