Στη σύγχρονη καθημερινότητα, όπου οι ρυθμοί είναι έντονοι και οι απαιτήσεις αυξάνονται διαρκώς, η αυτοφροντίδα συχνά παραμερίζεται ή παρερμηνεύεται. Δεν είναι λίγες οι φορές που παρατηρούμε η αυτοφροντίδα να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη εξολοκλήρου με στιγμές χαλάρωσης ή μικρές προσωπικές «ανταμοιβές».

Η έκφραση «πίσω από τον φράχτη» - beyond the pale - χρησιμοποιείται συχνά στα πλαίσια της Αφηγηματικής Θεραπείας, και αναφέρεται σε πεποιθήσεις, πιστεύω, τρόπους ζωής και υποκειμενικές ταυτότητες που, σύμφωνα με τα κυρίαρχα κοινωνικά / πολιτισμικά πρότυπα, τοποθετούνται εκτός των ορίων μιας, συχνά αυθαίρετα θεσπισμένης κανονικότητας.

Κάποιες φορές δεν είναι η ίδια η ζωή που μας εξουθενώνει, αλλά οι ρόλοι και οι ευθύνες που αναλαμβάνουμε μέσα της.

Όλοι αργά η γρήγορα θα βιώσουμε κάποιες απώλειες από μικρές ως και μεγαλύτερες. Από την απώλεια ενός αγαπημένου αντικειμένου, την απώλεια εργασίας, υγείας,  έως την απώλεια ενός αγαπημένου πρόσωπου. Τα στάδια που περνά κάποιος που βιώνει μια απώλεια, σε γενικές γραμμές είναι τα ίδια για όλους,  παρ’ όλα αυτά ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο ως προ στην ένταση και την διάρκεια τους.

Ο άνθρωπος στην πορεία της ζωής του, θα συναντήσει πολλά πράγματα που θα κερδίσει, υπάρχουν όμως και άλλα που θα απωλέσει και ενδεχομένως θα ξεχάσει.

Για ‘σένα που τελευταία δεν νιώθεις πολύ καλά και δεν ξέρεις το γιατί… (Γράφει η ψυχολόγος Dr. Meg Arroll)

Στη συνέχεια της συνεργασίας μου με το E-Psychology, είχα στο μυαλό μου να ετοιμάσω ένα άρθρο πολύ διαφορετικό από τον Romeo, όμως οι εξελίξεις τρέχουν και γω δε θα μπορούσα να μαι αμέτοχος. Εξάλλου, αποτέλεσα και γω κομμάτι των εξελίξεων.

Γύρω στην ηλικία των τριών ετών το παιδί αρχίζει να ζητά να «βοηθήσει» τον γονιό σε εργασίες που γίνονται στο σπίτι. Η προσφορά του αυτή θα ήταν προτιμότερο να γίνει αποδεκτή όσο πιο νωρίς γίνεται, γιατί συχνά η επιθυμία εξανεμίζεται γρήγορα. Ακόμα και αν δε το ζητάει, όμως, ο γονέας θα μπορούσε να αναρωτηθεί:

Έχεις νιώσει ποτέ, πως οι ερωτικές σου σχέσεις ακολουθούν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο; Ίσως, στην αρχή όλα να δείχνουν πολλά υποσχόμενα – οι άνθρωποι που προσελκύεις δείχνουν ενδιαφέρον, η επικοινωνία είναι ζωντανή και φαίνεται πως κάτι ουσιαστικό γεννιέται.

Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται στην οριοθέτηση, όχι επειδή δεν ξέρουν τι θέλουν ή επειδή δεν το θέλουν αρκετά, αλλά επειδή νιώθουν ενοχή όταν έρχεται η ώρα να το επικοινωνήσουν.

Γλυκό μου παιδί,

καταλαβαίνω ότι όλα αυτά που προσπαθώ να σου διδάξω έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα αυτού του κόσμου. Τίποτα δεν είναι αγγελικά πλασμένο, οι δυσκολίες πολλές, ακόμη και στις καθημερινές, δεδομένες μας συναναστροφές. Ψάχνω να βρω τρόπο να δώσεις βαρύτητα στα λόγια μου και να μην τα θεωρείς απλές, συνηθισμένες, μαμαδίστικες, όπως συχνά λες, διδαχές.

Τα παιδιά που έχουν βιώσει βία ή άλλη τραυματική εμπειρία, φαίνεται να γερνάνε πιο γρήγορα, μπαίνουν πιο νωρίς στην εφηβεία και δείχνουν πιο έντονα σημάδια κυτταρικής γήρανσης, σύμφωνα με μια νέα έρευνα επιστημόνων στις ΗΠΑ. Η μελέτη επιβεβαιώνει προηγούμενα ευρήματα ότι οι πρώιμες αρνητικές εμπειρίες αφήνουν μονιμότερο βιολογικό «αποτύπωμα» και όχι μόνο ψυχολογικό.

Η πρώτη μας επικοινωνία με τη Μαρία έγινε τηλεφωνικά. Η φωνή της ήταν χαμηλή, σχεδόν ψιθυριστή, με εκείνη τη χαρακτηριστική δόνηση που αποκαλύπτει φόβο και αμηχανία.

Αν ανήκεις στη μεγάλη ομάδα αυτών που σχετίζονται με άνθρωπο που δεν εκδηλώνει τα συναισθήματα του, τότε συνέχισε την ανάγνωση, γιατί θα βοηθήσεις τον εαυτό σου να κατανοήσει, τόσο εσένα, όσο και τον αλλο που επέλεξες για σύντροφο.

• Πάνε μόνο οι τρελοί.

Το να ζητήσει κάποιος βοήθεια από ψυχολόγο δεν τον κάνει ούτε τρελό, ούτε προβληματικό. Αντίθετα, πρόκειται για κάποιον, που αποδέχεται τις δυσκολίες που βιώνει, επιθυμεί να τις διαχειριστεί κι αναλαμβάνει δράση.

Ένα αρκετά γνωστό φαινόμενο στις μέρες μας είναι τα παιδιά να έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Παλαιότερα δεν υπήρχε κάποια διάγνωση για τα συγκεκριμένα παιδιά με αποτέλεσμα να είναι οι «τεμπέληδες» ή αλλιώς «αφηρημένοι» της τάξης.

Οι διαφωνίες είναι αναπόφευκτο μέρος των ανθρώπινων σχέσεων. Ωστόσο, δεν μας επηρεάζουν όλες με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες τελειώνουν τη στιγμή που ολοκληρώνονται, ενώ άλλες συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα μας για ώρες ή και μέρες.

Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά των άλλων και να ανταποκρινόμαστε με συμπόνοια. Να μπαίνουμε στα «παπούτσια» του άλλου χωρίς όμως να ταυτιζόμαστε. Δεν μπορούμε να ταυτιστούμε και να κάνουμε δικά μας τα προβλήματα των άλλων γιατί θα εξαντληθούμε ψυχικά αλλά μπορούμε να ακούσουμε, να βοηθήσουμε, να συναισθανθούμε και να σταθούμε δίπλα στους αγαπημένους μας ανθρώπους.

Οι άνθρωποι ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Πάντα θέλουμε κάτι άλλο από αυτό που έχουμε. Κάτι διαφορετικό ή κάτι περισσότερο, σίγουρα όμως όχι αυτό που έχουμε! Μοιάζει ότι ο ιδανικός εαυτός μας ποτέ δεν ικανοποιείται, πάντα προσγειώνεται ανώμαλα στην σφαίρα του πραγματικού, σε αυτό που κάθε φορά πραγματικά είναι ή πραγματικά συμβαίνει. Κάτι άλλο έχουμε φανταστεί, άλλο έχουμε επιθυμήσει και άλλο βρίσκουμε να κρατάμε στα χέρια μας...

Το πιο συχνό φαινόμενο στις συνεδρίες των ζευγαριών είναι το εξής : O σύμβουλος γάμου γίνεται παρατηρητής μιας ατελείωτης διαφωνίας μεταξύ των δύο συντρόφων σχεδόν για τα πάντα! Για το "τι" είναι καλύτερο, για το "ποιος" έχει δίκιο, για το "που", "πότε", "ποιανού", "πως" κλπ. Τα ζευγάρια διαφωνούν για όλα: συμφωνούν τουλάχιστον ότι διαφωνούν;