Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι ο θεός μπορεί και να προσπαθεί; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι ο θεός μπορεί να φοβάται; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι ο θεός μπορεί να πονάει; Να δακρύζει; Να συγκινείται; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι ο θεός μπορεί να περιμένει να πάρει κουράγιο από σένα; Να υπάρχει γιατί ελπίζεις εσύ; Να αντρώνεται από τη δύναμή σου;

Ως ψυχολόγος και εκπαιδευόμενη συστημική ψυχοθεραπεύτρια, συχνά συναντώ ανθρώπους που έρχονται στην θεραπεία φέροντας μια ταμπέλα: «Είμαι αγχώδης», «Έχω κατάθλιψη», «Είμαι ο/η προβληματικός/ή της οικογένειας».

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, στις 8 Μαρτίου κάθε έτους, θα γίνει αναφορά στο συγκεκριμένο άρθρο στο φαινόμενο της γυάλινης οροφής. Ο αέναος αγώνας των γυναικών για διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους λαμβάνει χώρα εδώ και πολλά χρόνια.Ένας αγώνας για διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας, δικαιώματος ψήφου καθώς και ίσων ευκαιριών.

Ο Sigmund Freud ήταν εκείνος που έβαλε σε λέξεις και προσδιόρισε μέσα από τις παρατηρήσεις του έναν ψυχολογικό «μηχανισμό άμυνας», όπως τον ονόμασε, του ανθρώπου, την άρνηση.

Όπως ισχύει και για τους ενηλίκους, οι απαισιόδοξοι τρόποι με τους οποίους ερμηνεύονται οι ήττες της ζωής μοιάζουν να υποθάλπτουν την αίσθηση της ανημπόριας και της απελπισίας στην καρδιά των καταθλιπτικών παιδιών.

Όταν η αγάπη και η συντροφικότητα κρύβουν κάτω από το πέπλο τους το επώδυνο αγκάθι της υποτίμησης, όταν το σ' αγαπώ τρέφεται μέσα από συνεχείς απαιτήσεις και κριτική, όταν η μείωση και η αμφισβήτιση της αξίας μας γίνεται καθημερινό βίωμα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το αδιέξοδο και την δυστυχία μέσα στη σχέση. 

Το χειρότερο άγχος είναι το άγχος να μην αγχωθείς. Ο χειρότερος φόβος είναι ο φόβος του φόβου μας. Όταν πια το άγχος και οι φόβοι μας γίνουν υπερβολικά και ανεξέλεγκτα, είναι χειρότερα ακόμη και από τα ίδια τα συμπτώματα που βιώνουμε και μάλιστα πολλές φορές αυτά τα συναισθήματα μπορούν από μόνα τους να προκαλέσουν μια κρίση άγχους ή μια κρίση πανικού.

Κάθε χωρισμός λέμε ότι είναι ένα μικρό πένθος, ένας μικρός θάνατος. Θρηνούμε τον άνθρωπο που βγήκε από τη ζωή μας χωρίς τη θέλησή μας και μας άφησε, θρηνούμε την απώλεια εκείνου που νομίζαμε ότι είχαμε, την απώλεια των ονείρων μας, των σχεδίων μας.

Η εφηβεία συνιστά μια κρίσιμη αναπτυξιακή περίοδο, κατά την οποία το άτομο καλείται να διαμορφώσει την ταυτότητά του, να αναπτύξει αυτόνομες σχέσεις και να ανταποκριθεί σε αυξανόμενες κοινωνικές και ακαδημαϊκές απαιτήσεις.