Στην ψυχολογία, με τον όρο αποφυγή εννοούμε ένα δυσπροσαρμοστικό τρόπο διαχείρισης, ο οποίος χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια να αποφύγουμε ή να «αποδράσουμε» από ορισμένες δυσάρεστες σκέψεις ή/και συναισθήματα.Οι συμπεριφορές αποφυγής στα πλαίσια του κοινωνικού άγχους αποσκοπούν στη μείωση του άγχους που δημιουργείται στις κοινωνικές καταστάσεις. 

Το αίσθημα της μειονεξίας είναι ένα σύμπλεγμα στρεβλών πεποιθήσεων και εκτιμήσεων σχετικά με το ποιοι είμαστε.

Όρια, είναι τα διαχωριστικά σημεία, στα οποία σταματάμε η συνεχίζουμε να ανεχόμαστε μια συμπεριφορά. Η οριοθέτηση, είναι η διαδικασία που θα σας απελευθερώσει και θα σας απενοχοποιήσει. Τα όρια που θέτει κάθε άνθρωπος στις σχέσεις που συνάπτει είναι πολύ σημαντικά.

Η απόρριψη, κοινώς η αδιαφορία για τα προβλήματα και τις ανάγκες μας από άτομα σημαντικά για εμάς, αλλά και γενικότερα από τον κοινώνικό μας περίγυρο, είναι μία από τις πιο επώδυνες καταστάσεις της ανθρώπινης ζωής.

Στην ζωή όλα εκκινούν από μια αφετηρία και διαγράφουν πορείες. Η αφετηρία ορίζεται ως το σημείο μηδέν. Επίσης το σημείο μηδέν μπορεί να σηματοδοτεί και ένα έσχατο όριο. Το τέλος μιας αναπόφευκτης διαδρομής. Έτσι ο άνθρωπος βρίσκεται μεταξύ δυο συμπληγάδων, μιας αφετηρίας και ενός τέλους που καλείται αναγκαστικά να διέλθει.

Ο έρωτας, όπως είναι αναμενόμενο, μας είναι επιθυμητός. Όταν είμαστε ερωτευμένοι ακόμα και χωρίς ανταπόκριση πολλά από τα χαρίσματα του ατόμου που μας έλκει τα θεωρούμε αυτονόητα.

Η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους είναι πολύ πιο σύνθετη από την αποστολή και την λήψη ενός μηνύματος. Όσοι έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις – όλοι θα έλεγα – έχουν σίγουρα βρεθεί μέσα σε ένα γρίφο προβληματικής επικοινωνίας, είτε το έχουν αντιληφθεί, είτε όχι.

Η ταμπελοποίηση των ατόμων είναι ένα φαινόμενο που αναφέρεται στην τάση να αποδίδουμε ετικέτες σε ανθρώπους με βάση κάποιες συμπεριφορές, χαρακτηριστικά ή ιδιότητες που παρατηρούμε σ' αυτούς.

Ο θυμός θεωρείται σε σχέση με άλλα συναισθήματα -όπως η χαρά και λιγότερο η θλίψη που γίνονται εύκολα ανεκτά από τους γονείς και από την κουλτούρα μας - το πιο δύσκολο συναίσθημα που χρειάζεται να εκφράσει ένα παιδί. Αυτό συμβαίνει, διότι συχνά η εκδήλωση του παρερμηνεύεται ή παρεμποδίζεται από τους γονείς, από τους δασκάλους στο σχολείο, ιδιαίτερα μάλιστα, εάν φτάσει σε ακραίο βαθμό.  

Είναι έλλειψη αγάπης ή μήπως ο φόβος ότι ο χρόνος μαζί τελειώνει πολύ γρήγορα; Υπάρχουν φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να μάθει κανείς τι κρύβεται πίσω τους.

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου των παρορμήσεων στην οποία εμφανίζεται στο άτομο μία ακατανίκητη επιθυμία να κλέψει. Η κλεπτομανία έχει σημαντικές επιπτώσεις τόσο στη ζωή του πάσχοντα, τόσο και στη ζωή των μελών της οικογένειάς του.

Πολλές φορές χρειάζεται τόση προσπάθεια για να φέρεσαι ως "φυσιολογικός". Να υπομένεις το φόβο όταν νιώθεις ότι είσαι στο επίκεντρο της προσοχής. Όταν ανησυχείς για το πως θα σε κρίνουν οι άλλοι. Πως θα μιλήσεις, τι θα πεις, πως θα το πεις, αν αυτο το έντονο άγχος που βιώνεις αποτυπώνεται στο πρόσωπο και στη γλώσσα του σώματός σου που αισθάνεσαι την ανάγκη να κρυφτείς, να φύγεις.

Η έννοια της απιστίας στις συντροφικές σχέσεις είναι παραδοσιακά συνδεδεμένη με τη σεξουαλική ή τη συναισθηματική προδοσία.

Από μικροί διδασκόμαστε πως πρέπει να είμαστε καλοί μαθητές, να πετυχαίνουμε στις εξετάσεις, στον αθλητισμό, στην εργασία. Πάντοτε αυτός που πετυχαίνει επιβραβεύεται και εξυμνείται, ενώ οι άνθρωποι που αποτυγχάνουν συνήθως μένουν στο σκοτάδι. Ασυναίσθητα και ασυνείδητα, λοιπόν, εμφυτεύεται μέσα μας η πίστη πως μόνο η επιτυχία έχει σημασία και πως μόνο αυτή συνδέεται με την ευτυχία στη ζωή.

Υπάρχουν και αυτές οι στιγμές όπου πρέπει να κάνεις το επόμενο βήμα. Έχοντας μόνο ένα εισιτήριο και μια αποσκευή.  Ψάχνοντας μια σωτηρία σε έναν άγνωστο μέρος.  Καθώς θα έρθουν καινούργιες προκλήσεις, καινούργια δουλεία, φιλίες, έρωτας και πολλά άλλα...

Υπάρχουν φράσεις που ακούγονται σαν υποστήριξη αλλά βιώνονται ως απόρριψη. Το «μείνε θετικός» είναι μία από αυτές. Εκφέρεται με τόνο καθησυχαστικό, σχεδόν καλοπροαίρετο.

Αγάπα τον εαυτό σου! Είναι η πιο συχνή συμβουλή αυτοβοήθειας που διαβάζουμε και ακούμε και υπάρχει πολύ καλός λόγος γι αυτό. Ακούμε πως αν κάποιος άνθρωπος καταφέρει να το πετύχει τότε όλα του τα εσωτερικά προβλήματα θα μειωθούν δραστικά, αν όχι θα εξαφανιστούν.

Άρχισα να παίζω τένις σε ηλικία περίπου τεσσάρων ετών. Οι γονείς μου δεν ονειρεύονταν να με κάνουν πρωταθλητή (προς μεγάλη μου απογοήτευση). Απλώς τους άρεσε να παίζουν τένις.
Περνούσα τα περισσότερα Σαββατοκύριακά μου στο γήπεδο.

Μήπως τρέμετε την απόρριψη; Αν ναι, ο φόβος αυτός καθορίζει την ζωή σας και σας εμποδίζει να πετύχετε αυτά που θέλετε. 
Γιατί;  Επειδή δεν τολμάτε να αξιοποιήσετε τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται.  Ή επειδή αυτό-σαμποτάρεστε: για παράδειγμα, βγάζετε στην επιφάνεια τα αρνητικά σας στοιχεία, φεύγετε πριν δοκιμάσετε, απορρίπτετε για να μην σας απορρίψουν.

«Μην αφήνεις τη φωτιά σου να σβήσει, σπίθα-σπίθα αναντικατάστατη στους ανέλπιδους βούρκους του όχι εντελώς, του όχι ακόμα, του καθόλου. Μην αφήνεις τον ήρωα μέσα στην ψυχή σου να χάνεται στη μοναχική απογοήτευση για τη ζωή που άξιζες και ποτέ δεν κατόρθωσες να πλησιάσεις.