Η πιο γνωστή ίσως εκδοχή του μύθου του Νάρκισσου είναι η ιστορία όπου θνητές κόρες και Νύμφες αλλά και νέοι ερωτεύθηκαν τον πανέμορφο Νάρκισσο, όμως εκείνος απείχε από κάθε ερωτική σχέση. Η απελπισία της Νύμφης Ηχούς την έκανε να αποτραβηχτεί από τη ζωή και να εγκαταλείψει τον εαυτό της· αδυνάτισε τόσο που έμεινε μόνο η φωνή της, γοερή εξαιτίας του αναπόδοτου και ματαιωμένου έρωτα.

Σας έχει τύχει να νιώσετε πως βιώνετε την ίδια κατάσταση ξανά; Δεν πηγαίνει τίποτα στραβά, πιθανότατα να είναι απλά ένα déjà vu. Το Déjà vu πρόκειται για μια ιδιαίτερη αίσθηση ότι κάτι που κάνουμε έχει συμβεί στο παρελθόν, ενώ γνωρίζουμε ότι στην πραγματικότητα δεν έχει.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τον Έρωτα, πρέπει πρώτα να αποδεχτούμε ότι τον έχουμε τοποθετήσει στη λάθος κατηγορία. Τον αντιμετωπίζουμε ως δεσμό, κάτι που δομείται, αξιολογείται, επιτυγχάνει ή αποτυγχάνει.

Η Ανάσταση του Ιησού γιορτάζεται κάθε χρόνο συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Η επιστροφή από τον θάνατο, παρόλο που όλοι ξέρουμε την πορεία της βραδιάς της Ανάστασης, φένρει ακόμα και σε μας τους ίδιους την ανάγκη να υποσχεθούμε στον εαυτό μας ψυχική ανάκαμψη,να ευχηθούμε στον διπλανό μας καλή φώτιση,να πάρουμε αποφάσεις για τη ζωή μας που μέχρι τώρα δεν τολμήσαμε, ακόμα και σε μας που δεν έχουμε το ίδιο βίωμα με τον Ιησού, ή μήπως, σε ένα συμβολικό επίπεδο, έχουμε;

Ορισμένες ανάγκες έχουν ζωτική σημασία στη σχέση με τον εαυτό μας για να δημιουργηθεί μια γέφυρα ανάμεσα στον ενήλικο και το εσωτερικό μας παιδί.

*Ο Έριχ Φρομ όταν μιλά εδώ για μητρική και για πατρική αγάπη, αναφέρεται στους «ιδεατούς τύπους» με την έννοια του Μαξ Βέμπερ ή σε αρχέτυπα με την έννοια του Γιουνγκ. Δεν συνεπάγεται δηλαδή ότι κάθε μητέρα και κάθε πατέρας αγαπούν τα παιδιά τους με αυτόν τον τρόπο.

Τι επίδραση έχει στον αποδέκτη μια σειρά από βαθιές ενσυναισθητικές αντιδράσεις; "Οι αποδείξεις εδώ, είναι αρκετά αποκαλυπτικές", γράφει ο Carl Rogers στο βιβλίο του "ένας τρόπος να υπάρχουμε".

Πόσο ασκούμε έλεγχο πάνω στη ζωή μαςκαι πόσα οφείλονται σε ότι αποκαλούμε τύχη ή μοίρα; Στην καθημερινότητα, οι άνθρωποι δίνουν μεγάλη έμφαση στο συνειδητό κομμάτι του μυαλού, θεωρώντας ότι επιλέγουμε και αποφασίζουμε κυρίως με αυτό. Ότι η συμπεριφορά μας εξαρτάται από τα γεγονότα, και όχι από τον εαυτό μας. 

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, η πορεία του ανθρώπου καθοριζόταν από τις Μοίρες. Αυτές ήταν τρεις, η Άτροπος, η Λάχεσις και η Κλωθώ και απεικονίζονταν ως νεαρές και σοβαρές παρθένες αδερφές. Στα χέρια τους κρατούσαν μια λεπτή κλωστή, η οποία συμβόλιζε την ανθρώπινη ζωή, το πόσο εύθραυστη και αδύναμη αυτή είναι.

Ο εσωτερικός κόσμος ενός παιδιού σε μεγάλο βαθμό δεν διαφέρει από αυτόν των ενηλίκων. Κατοικείται και αυτός, μεταξύ άλλων και από βίαια συναισθήματα όπως εκδίκηση, φθόνο, ζήλια, χαιρεκακία κ.α.

Η εμπειρία μου με το άγχος ήταν μακρόχρονη και καθοριστική. Ήξερα ότι ήμουν ντροπαλή από νεαρή ηλικία - κρυβόμουν πίσω από τον μπαμπά μου όταν βρισκόμασταν μπροστά σε κόσμο, έκλαιγα στη γωνία στην τάξη του μπαλέτου και δεν μιλούσα σε κανέναν άλλο παρά μόνο στην καλύτερή μου φίλη.

Από την εποχή του Καρτέσιου, ελάχιστα ζητήματα έχουν απασχολήσει τους φιλοσόφους τόσο έντονα όσο ο γρίφος της συνείδησης. Το «σκέφτομαι άρα υπάρχω» που ο Καρτέσιος χρησιμοποίησε ως θεμέλιο της φιλοσοφίας του, αποτελούσε άμεση αναγνώριση του κεντρικού ρόλου της συνείδησης που αφορά τόσο την οντολογία (αυτό που υπάρχει) όσο και την επιστημολογία (τι γνωρίζουμε και πώς το γνωρίζουμε).

Το βιβλίο «Σύμβολα του Εαυτού- Εικόνες της Ζωής», αποτελείται από 209 σελίδες γεμάτες λέξεις- όπως συνηθίζεται με τα βιβλία- και 52 κάρτες με εικόνες, όπου κάθε μία είναι χίλιες ή και παραπάνω λέξεις- όπως λέει και το ρητό. Και όλες αυτές οι λέξεις αραδιάζονται στο οπτικό μας πεδίο, στη προσπάθεια μας να τις αποφύγουμε.

Εδώ και αιώνες, να μην πούμε χιλιετίες, ο εγκέφαλος, αποτελεί ένα ανεξάντλητο πεδίο έρευνας, καθώς η φύση και η ύπαρξή του, αποτελούν μυστήριο για τον άνθρωπο και την επιστήμη.

Άραγε, τι μπορεί να σημαίνουν τα όνειρα που βλέπει κανείς όταν είναι σε θεραπεία κι όχι μόνο; Υπάρχουν συμβολισμοί ή απλά είναι καθημερινά πρόσωπα και πράγματα που μας απασχολούν;

Τι είναι οι εξαρτημένες σχέσεις;
‘Εχουν τόσα ειπωθεί για το θέμα της αγάπης σε μία σχέση, χωρίς να δίνεται έμφαση στο ότι, ο τρόπος με τον οποίο ένας άνθρωπος αγαπά, εξαρτάται από την προσωπικότητά του, και όχι από τον σύντροφό του.  Όλοι οι άνθρωποι λένε ότι αγαπούν, η έκφανση της αγάπης τους όμως είναι μοναδική και διαφορετική, όπως η προσωπικότητα κάθε ατόμου.

Οι συγγραφείς του βιβλίου «Τα σύμβολα εαυτού - Εικόνες της ζωής» Θοδωρής Δρούλιας και Νίκος Ρούσσος δίνουν μία μοναδική συνέντευξη στην Πύλη του Psychology.gr και μας μιλούν για το βιβλίο τους, την αυτογνωσία και το ρόλο του παιχνιδιού στη ζωή μας.

Η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης της Αναλυτικής Ψυχολογίας, επίσημο Developing Group της International Association for Analytical Psychology, έχει την τιμή να ανακοινώσει τη διοργάνωση εισαγωγικής ομιλίας αφιερωμένης στο έργο του Carl Gustav Jung, θεμελιωτή της Αναλυτικής Ψυχολογίας και μιας από τις πλέον επιδραστικές μορφές της σύγχρονης ψυχολογικής σκέψης.

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το φόβο του χωρισμού χρειάζεται να πάμε λίγο πίσω, στην παιδική ηλικία προκειμένου να δούμε τον αρχικό χωρισμό. Το παιδί δομείται σε σχέση με τον άλλον, συνήθως σε σχέση με τη μητέρα του, που φοβάται μη τη χάσει, αλλά και από την οποία μια μέρα πρέπει να χωρίσει.

«Παίζεις στη δική σου Παιδική Χαρά;» Αυτή είναι μια από τις δυο ερωτήσεις που με προβλημάτισαν ευχάριστα, όταν διάβασα το δεύτερο βιβλίο του Τζων Στρελέτσκι, το «Καφενείο στην Άκρη του Κόσμου: η Επιστροφή».