Η πρώτη δημόσια αναφορά στη γυναικεία κακοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1976 σε ένα συνέδριο με θέμα «Εγκλήματα κατά των γυναικών» στις Βρυξέλλες. Η κακοποίηση των γυναικών έχει τις ρίζες της στην πατριαρχική δομή της κοινωνίας, η οποία μεταβιβάζεται και στο πλαίσιο της οικογένειας (Engel, 2008).

Ήμασταν στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού σχολείου. Ο εξάδελφός μου, κάτι μήνες μικρότερός μου, είχε πιαστεί στα χέρια με ένα παιδί ένα χρόνο μεγαλύτερό μας. Όταν ο ξάδελφός μου φοβήθηκε και υποχώρησε, πήρα εγώ την θέση του στον καυγά. Σύντομα έβαλα κάτω το άλλο παιδί, αλλά εκείνο άρχισε να κλαίει.

Στοιχεία για τις ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας και μέτρα προφύλαξης που διασφαλίζουν τις ασφαλείς συνθήκες λειτουργίας των σχολείων παρουσιάστηκαν σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών (ΙΣΑ) με την συμμετοχή έγκριτων επιστημόνων.

Η βία μεταξύ συνομηλίκων συνιστά ένα πολυπαραγοντικό και δυναμικά εξελισσόμενο φαινόμενο, το οποίο κατά τα τελευταία έτη εμφανίζει αυξητικές τάσεις και εντείνει την ανησυχία της επιστημονικής κοινότητας.

Από τη Νιγηρία και τη Βραζιλία ως τη Γαλλία και την Ινδία καμία χώρα δεν γλίτωσε από την πανδημία του κορονοϊού. Όμως καμία δεν γλίτωσε και από την αύξηση της βίας εναντίον των γυναικών, μια παράπλευρη επίπτωση της πανδημίας και του lockdown, ένα γεγονός που κάνει ακόμη πιο σημαντική τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

Η παιδική κακοποίηση είναι ένα φαινόμενο που δυστυχώς υπάρχει και γεγονότα που βγαίνουν κάθε τόσο στη δημοσιότητα μας το υπενθυμίζουν με τον πιο δύσκολο τρόπο. Κάθε φορά που με κάποια αφορμή το σκεφτόμαστε, αναρωτιόμαστε όλοι αν υπάρχει τρόπος να υποψιαστούμε την παιδική κακοποίηση και τι μπορούμε να κάνουμε για να προστατέψουμε το παιδί. 

Οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν λόγω της πανδημίας του κορονοϊού βρήκαν την 67χρονη Μαριάννα Φωτιάδη μόνη στο σπίτι, χωρίς εισόδημα, χωρίς συγγενείς να τη φροντίσουν και με ελάχιστους φίλους να ενδιαφέρονται γι' αυτήν.

Ο συγκεκριμένος ιός που προκαλεί την νόσο covid-19, οδηγεί σε θάνατο προκαλώντας αντίστοιχα πένθος και θλίψη παγκοσμίως. Πέραν των απωλειών σε επίπεδο ανθρώπινων ζωών, προκάλεσε σε μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού διαφορετικούς βαθμούς πολιτικών, προσωπικών, οικονομικών, και κοινωνικών απωλειών.

Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα συνηθισμένο λυπηρό φαινόμενο που συναντάται πίσω από τις κλειστές πόρτες πολλών σπιτιών, ακόμα και οικογενειών που στα μάτια των πολλών φαντάζουν ευτυχισμένες. Η βία σε κάθε μορφή της ( σωματική, συναισθηματική, λεκτική), έχει μόνο ένα σκοπό: να υποβαθμίσει την οντότητα του ατόμου που τη δέχεται και να επιβάλλει την ανωτερότητα του ατόμου που την ασκεί. Σκοπός της είναι να πληγώσει εσκεμμένα με κάθε τρόπο τον άνθρωπο που την εισπράττει.

Η πανδημία του COVID-19 έχει προκαλέσει όλεθρο σε πολλές πτυχές της ανθρώπινης ζωής, συμπεριλαμβανομένης της αυξανόμενης βίας κατά των γυναικών παγκοσμίως.

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα της επικαιρότητας αναφορικά με ποικίλα φαινόμενα κακοποίησης ανηλίκων, τα οποία σε κάθε περίπτωση προκαλούν αποτροπιασμό, είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς ποιες είναι οι σωματικές και ψυχολογικές συνιστώσες των κακοποιητικών συμπεριφορών, καθώς και ποιες είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες στη ζωή ενός παιδιού, από σωματική και ψυχολογική διάσταση.

Η λέξη Amok έχει τις ρίζες της σε μία μαλαισιανή διάλεκτο και σημαίνει “αιφνίδια έκρηξη βίας”. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε περί το 1770 για να περιγράψει άτομα, τα οποία ξαφνικά συμπεριφέρονται βίαια, χωρίς προφανή αιτία και σκοτώνουν αδιακρίτως.

Το 27% των γυναικών ηλικίας 15 έως 49 ετών στον κόσμο -περισσότερες από μία στις τέσσερις- έχουν βιώσει σωματική ή/και σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους κάποια στιγμή στη ζωή τους. Το 13% -μία γυναίκα στις επτά- υπέστη αυτή τη βία μέσα στον τελευταίο χρόνο. 

Αυτό δείχνει μια μεγάλη διεθνής μελέτη, η πιο ολοκληρωμένη του είδους της μέχρι σήμερα, η οποία δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό «The Lancet».

Επίσημα ανακοινώνεται η νέα επέκταση της Τηλεφωνικής Γραμμής Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306 από το Υπουργείο Υγείας που σχετίζεται με ζητήματα βίας και επιθετικής συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους.

Οι σχέσεις που αναπτύσσουμε με τους γονείςή τους κηδεμόνες μας, πριν την ηλικία των 5 ετών, θέτουν τις βάσεις για τις σχέσεις που οικοδομούμε στην ενήλικη ζωή μας. Αυτό συμβαίνει επειδή είμαστε ολοκληρωτικά εξαρτώμενοι στα άτομα που (ιδανικά) θα εκπληρώσουν τις σωματικές και συναισθηματικές μας ανάγκες.

Το Χαμόγελο του Παιδιού αναζητά κατάλληλο υποψήφιο/ια, για να καλύψει τη θέση του/της Παιδοψυχίατρου στο Κέντρο Ημέρας (Ζωγράφου, Αθήνα), με σκοπό την ψυχοκοινωνική αποκατάσταση των παιδιών και εφήβων θυμάτων κακοποίησης/παραμέλησης/ενδοοικογενειακής βίας ή έκθεσης σε ακραίες τραυματικές συνθήκες καθώς και συμβουλευτική στήριξη των οικογενειών τους.

Πολύ συχνά όταν αναφερόμαστε στον όρο ενδοοικογενειακή βία προκαλούμε ένα συνειρμό ή μια εικόνα στο μυαλό μας που δείχνει τη σωματική βία που ασκείται σε ένα ζευγάρι συνήθως από τον άνδρα στη γυναίκα. Αυτό που συχνά ξεχνάμε κι είναι απαραίτητο να θυμόμαστε είναι η διάσταση της συναισθηματικής ή αλλιώς ψυχολογικής βίας που δέχεται ένα μέλος ή και τα δύο μέσα σε μια σχέση και είναι πολύ συχνά ένα προειδοποιητικό μήνυμα για μια δυσλειτουργική σχέση. 

H αγάπη ποτέ δε σκοτώνει. Η αληθινή αγάπη μονάχα δίνει ζωή. Στο παρόν άρθρο θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τα εγκλήματα πάθους υπό ένα καινούργιο πρίσμα, υπό την οπτική γωνία τόσο της εγκληματολογίας όσο και της ψυχολογίας.