Συνέπειες του τρόπου δημοσιογραφικής κάλυψης αρνητικών γεγονότων (εγκλήματα, δυστυχήματα, ενδοοικογενειακή βία) στη ζωή των σημαντικών άλλων

Ακρόαση άρθρου......

Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR

Στη σύγχρονη εποχή, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), στα οποία περιλαμβάνονται τόσο τα παραδοσιακά μέσα, όπως ο έντυπος Τύπος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση, όσο και τα ηλεκτρονικά μέσα, στα οποία ανήκουν οι ιστοσελίδες και τα κοινωνικά δίκτυα, όπως το Χ (Twitter), το Facebook, το Instagram και το YouTube,

παίζουν σημαντικό ρόλο αφενός στην άμεση ενημέρωση και μετάδοση πληροφοριών και αφετέρου στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, καθώς και στη διαμόρφωση απόψεων, συμπεριφορών και στάσεων και, κατ’ επέκταση, στον τρόπο με τον οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται, αξιολογεί και ανταποκρίνεται στα γεγονότα και στα πρόσωπα που εμπλέκονται σε αυτά (Durham et al., 1995· Nasi et al., 2021· Roche et al., 2016· Tandon, 2007).

Σε όλα αυτά τα μέσα, οι εγκληματικές πράξεις, τα δυστυχήματα, τα ατυχήματα, αλλά και κάθε είδους βία, αποτελούν θέματα εκτεταμένης και, αρκετά συχνά, επίμονης δημοσιογραφικής κάλυψης, καθώς το ανθρώπινο δράμα προσελκύει το ενδιαφέρον του κοινού (Durham et al., 1995· Livingstone et al., 2001· Nasi et al., 2021).

Έτσι, ένα δημοσιογραφικό δημοσίευμα παρουσιάζει εικόνες του θύτη, αλλά και του θύματος, ατυχήματα ή δυστυχήματα τη στιγμή που συμβαίνουν, κάποιες φορές πριν ακόμη φτάσουν οι αστυνομικές δυνάμεις ή οι ομάδες διάσωσης, καθώς και άτομα που εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς ενσυναίσθηση  (Marsh, 1991· Nasi et al., 2021· Rollero, 2020· Tandon, 2007).

Παρατηρείται, ωστόσο, πως, παρόλο που ο πρωταρχικός σκοπός αυτών των δημοσιευμάτων είναι η έγκαιρη, ορθή και εμπεριστατωμένη πληροφόρηση του κοινού σχετικά με το τι συμβαίνει στο κοντινό ή στο ευρύτερο περιβάλλον του (Durham et al., 1995· Nasi et al., 2021· Tandon, 2007), αρκετά συχνά, η παρουσίαση των γεγονότων διέπεται από στρατηγικές εντυπωσιασμού και όχι ενημέρωσης, από λανθασμένη ερμηνεία του δικαιώματος του κοινού στην ενημέρωση, από έντονο ανταγωνισμό και από έλλειψη επαγγελματικής επιμόρφωσης (Αθανασιάδης, 2011· Eschholz et al., 2003· Hayes et al., 2007· Livingstone et al., 2001).

Από σχετικές έρευνες, όμως, καταδεικνύεται πως μια τέτοια παρουσίαση έχει σοβαρές συνέπειες στη ζωή των «σημαντικών άλλων» ενός θύτη, στους οποίους συνήθως περιλαμβάνονται τα μέλη της οικογένειάς του και, ενδεχομένως, άλλα άτομα του κοινωνικού του περιβάλλοντος, όπως οι στενοί του φίλοι, και συμβάλλει στη δευτερογενή κακοποίηση και θυματοποίηση τους (Condry, 2007· Evans et al., 2023· Eschholz et al., 2003· Robbers, 2009· Sacco, 1995· Tandon, 2007).

Είναι σημαντικό να επισημανθεί στο σημείο αυτό πως τα παιδιά είναι τα πιο ευαίσθητα και ευάλωτα μέλη μιας οικογένειας η οποία εμπλέκεται σ’ ένα τραγικό συμβάν, τόσο εξαιτίας της αθωότητάς τους όσο και εξαιτίας της αδυναμίας τους να διαχειριστούν αποτελεσματικά αγχώδεις και δύσκολες καταστάσεις, ενώ τα δικαιώματά τους, ωστόσο, συχνά παραβιάζονται από τα ΜΜΕ (Goonasekara, 2001· Tandon, 2007).

Επιπλέον, έχει κατ’ επανάληψη παρατηρηθεί πως, για να πετύχουν υψηλή αναγνωσιμότητα ή ακροαματικότητα, ορισμένα ΜΜΕ παραβιάζουν τις αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και της ηθικής, θέτοντας σε δευτερεύουσα θέση την αντικειμενική και έγκυρη ενημέρωση και αδιαφορώντας για την αξιοπιστία των πηγών τους, για την επαλήθευση των στοιχείων τους και για τον πόνο των εμπλεκομένων σ’ ένα τραγικό συμβάν (Durham et al., 1995· Tandon, 2007).

Η δευτερογενής κακοποίηση και θυματοποίηση των «σημαντικών άλλων» συμβαίνει, κυρίως, όταν τα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα που αναφέρονται σε βία ή σε εγκληματικές πράξεις χαρακτηρίζονται από δραματική προβολή των γεγονότων, από αποκλειστικούς και βαρύγδουπους τίτλους, από συνεχή παρουσία κάμερας και μικροφώνων έξω από το σπίτι των «σημαντικών άλλων», από αδιάκριτες ερωτήσεις τόσο προς τους άμεσα εμπλεκομένους όσο και προς τα μέλη των οικογενειών τους ή του ευρύτερου κοινωνικού και επαγγελματικού τους κύκλου, από συνεχή, αδιάκριτο και, κάποιες φορές, κακόβουλο σχολιασμό της προσωπικότητας του θύτη και της πράξης του, και ενδεχομένως και του θύματος, από αναφορές σε μέλη των οικογενειών τους και παραβίαση της ιδιωτικής τους ζωής, από περιττές λεπτομέρειες, από έλλειψη σεβασμού, από δημοσίευση φωτογραφιών ή οικογενειακών ιστοριών χωρίς τη συγκατάθεση των εμπλεκομένων,  από επίμονη εστίαση σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και δημόσια παρουσίαση τους, καθώς και από έμμεση απόδοση ευθυνών στους «σημαντικούς άλλους» ακόμη και πριν αποφανθεί η δικαιοσύνη (Eschholz et al., 2003· Evans et al., 2023· Ringin et al., 2022· Tandon, 2007).

Οι «σημαντικοί άλλοι», μπροστά στον καταιγισμό των δημοσιευμάτων που μπορεί να φτάσουν στην υπερβολική δραματοποίηση ή ακόμη και στην παραπληροφόρηση και να προκαλέσουν έντονη κοινωνική αντίδραση, κατευθυνόμενη όχι μόνο προς το αγαπημένο τους πρόσωπο, δηλαδή τον θύτη, αλλά και προς τους ίδιους, αισθάνονται εντελώς αδύναμοι και νιώθουν σύγχυση, ενοχές, ανασφάλεια, αίσθηση αδικίας και άγχος (Eschholz et al., 2003· Evans et al., 2023· Tandon, 2007). Παράλληλα, ο δραματοποιημένος ή παραπλανητικός τρόπος παρουσίασης ενός γεγονότος μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο το ευρύτερο κοινό αντιλαμβάνεται και αξιολογεί τόσο το γεγονός όσο και τα εμπλεκόμενα πρόσωπα (Andersson, 2025· Goodall et al., 2013). Οι «σημαντικοί άλλοι» αισθάνονται, επίσης, ανίκανοι να επαληθεύσουν ή να διαψεύσουν τις πληροφορίες αυτές ή να προσθέσουν γεγονότα που, κάποιες φορές, εσκεμμένα αγνοήθηκαν ή αποσιωπήθηκαν (Condry, 2007· Eschholz et al., 2003· Evans et al., 2023· Tandon, 2007), αλλά και ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στο γεγονός ότι τα αρχειοθετημένα δημοσιεύματα στο διαδίκτυο θα τους στοιχειώνουν επ’ αόριστον, θα εμποδίζουν την ομαλή κοινωνική τους επανένταξη και θα τους εγκλωβίζουν σε μια κατάσταση διαρκούς στοχοποίησης και κοινωνικής κριτικής, αφού ενδέχεται να είναι διαθέσιμα για πολύ καιρό, καθώς είναι δύσκολο να διαγραφούν πλήρως (Evans et al., 2023).

Η δημοσίευση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων μπορεί να δημιουργήσει στους «σημαντικούς άλλους» σοβαρά προβλήματα, τα οποία εντοπίζονται σε ένα ευρύ φάσμα που εκτείνεται από τα πρακτικής φύσης προβλήματα στην προσωπική, την κοινωνική και την επαγγελματική τους ζωή έως τα προβλήματα εκείνα που δημιουργούνται  στην ψυχική και συναισθηματική τους υγεία (Boswell, 2018· Comfort, 2007· Condry, 2007· Granja, 2016· Eschholz et al., 2003· Evans et al., 2023· Tandon, 2007).

Η γνωστοποίηση της διεύθυνσης κατοικίας τους, για παράδειγμα, μπορεί να τους κάνει εξαιρετικά ευάλωτους σε επαναλαμβανόμενες απειλές, λεκτικές ή σωματικές επιθέσεις από κάποια μέλη της κοινωνίας ή ακόμη και να θέσει τη ζωή τους σε κίνδυνο (Evans et al., 2023· Kilmer & Leon, 2017· Levenson & Tewksbury, 2009· Tandon, 2007), ενώ δημοσίευση στοιχείων της προσωπικότητάς τους, όπως το ονοματεπώνυμό τους, μπορεί να οδηγήσει σε διασπορά ψευδών πληροφοριών και σε κοινωνικό στιγματισμό, αφού ο κοινωνικός τους περίγυρος θα τους συνδέει με το έγκλημα, θα τους κατηγορεί θεωρώντας τους συνένοχους και θα τους αντιμετωπίζει με οίκτο, με υποτίμηση, με περιφρόνηση, με καχυποψία, και, ενδεχομένως, και με φόβο (Condry, 2007; Eschholz et al., 2003· Evans et al., 2023· Tandon, 2007· Yang et al., 2006). Υπό αυτή την έννοια, η στερεοτυπική και μονοδιάστατη προβολή ενός γεγονότος δεν επηρεάζει μόνο τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκομένους, αλλά ενδέχεται να επηρεάσει και το ευρύτερο κοινό και να ενισχύσει στερεοτυπικές αντιλήψεις, προκαταλήψεις και κοινωνικές αποστάσεις απέναντι στα πρόσωπα ή στις κοινωνικές ομάδες που συνδέονται με το γεγονός αυτό (Andersson, 2025· Goodall et al., 2013· Gorham, 2006· Yang, 2015).

Βέβαια, σε κοινωνικό στιγματισμό οδηγεί όχι μόνο η δημοσίευση προσωπικών στοιχείων, αλλά και ο χαρακτήρας του δημοσιεύματος, η συχνότητα δημοσίευσης των γεγονότων και του σχολιασμού τους, το βάθος στο οποίο μπορεί να φτάσει ένα δημοσίευμα, καθώς και ο βαθμός απήχησής του στο κοινό (Evans et al., 2023).

Οι σημαντικοί άλλοι, γίνονται, επίσης, αποδέκτες σκληρών και άδικων κατηγοριών και μπορεί να οδηγηθούν σε διαζύγιο (Lopoo & Western, 2005), καθώς και σε περιθωριοποίηση και κοινωνικό αποκλεισμό (Evans et al., 2023· Kilmer & Leon, 2017· Levenson & Tewksbury, 2009), γεγονός ιδιαίτερα επιβαρυντικό για τα άτομα που ήταν ήδη περιθωριοποιημένα και αποδέκτες προκαταλήψεων και κοινωνικών διακρίσεων λόγω φυλής, χρώματος, καταγωγής, θρησκείας, ταυτότητας φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, αναπηρίας ή κοινωνικοοικονομικής κατάστασης  (Yang et al., 2006).

Αξιοσημείωτο είναι πως στις μικρές κοινωνίες οι «σημαντικοί άλλοι» είναι σχεδόν αδύνατο να διατηρήσουν την ανωνυμία τους και αρκετά συχνά αναγκάζονται να αλλάξουν τόπο διαμονής, ώστε να αποφύγουν τα φώτα της δημοσιότητας και να μπορέσουν να έχουν μια, κατά το δυνατόν, πιο ομαλή και ήρεμη ζωή (Boswell, 2018· Condry, 2007). Ωστόσο, ακόμη και σε μεγαλύτερες κοινωνίες, οι «σημαντικοί άλλοι» επιλέγουν να απομακρυνθούν από συγγενείς, φίλους και γνωστούς είτε επειδή νιώθουν ντροπή και ενοχές είτε επειδή θέλουν να αποφύγουν τα δεικτικά σχόλια και την αρνητική κριτική (Condry, 2007).

Μια ακόμη σημαντική συνέπεια που έχουν τα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα στη ζωή των «σημαντικών άλλων» είναι και η αίσθηση της απώλειας της κοινωνικής τους ταυτότητας, καθώς βιώνουν την κατάρρευση της εικόνας που είχαν τόσο για τον δικό τους άνθρωπο, τον θύτη, όσο και για τον εαυτό τους μέσα στον κοινωνικό ιστό (Comfort, 2008).

Όμως, τόσο εξαιτίας του ιστορικού του θύτη όσο και εξαιτίας της αρνητικής δημοσιότητας που έλαβε η πράξη του, μπορεί να δεχθεί σοβαρό πλήγμα και η επαγγελματική ζωή των «σημαντικών άλλων» και να δημιουργηθούν σοβαρά επαγγελματικά προβλήματα που ενδεχομένως να οδηγήσουν σε εργασιακό εκφοβισμό, σε απόλυσή τους, σε πλήρη κατάρρευση της επιχείρησής τους, εάν δραστηριοποιούνται στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και σε δυσκολία ως προς την πρόσληψή τους σε μια νέα υπηρεσία (Adams et al., 2026).

Επιπλέον, εξαιτίας όλων όσων προαναφέρθηκαν, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος οι «σημαντικοί άλλοι» να βιώσουν αρνητικά συναισθήματα, όπως αμηχανία, δυσπιστία, απογοήτευση, αυτοαμφισβήτηση, θυμό, ντροπή, ταπείνωση, λύπη και φόβο για τις αντιδράσεις των άλλων (Condry, 2007), καθώς και σοβαρές  ψυχολογικές και συναισθηματικές διαταραχές, όπως θλίψη, η οποία μπορεί να φτάσει έως και σε σοβαρής μορφής κατάθλιψη, αλλά και διαταραχές μετατραυματικού στρες (Andrews et al., 2000· Feiring & Taska, 2005· Feiring et al., 2002· Negrao et al., 2005· Wilderman et al., 2012).

Όσον αφορά τα παιδιά, τα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα που αφορούν αγαπημένα τους άτομα ή ακόμη και τα ίδια ενδέχεται να τους δημιουργήσουν διαταραχές συμπεριφοράς και σοβαρά ψυχικά και συναισθηματικά τραύματα, τα οποία είναι δύσκολο να επουλωθούν και έχουν αρνητική επίδραση στις καθημερινές τους δραστηριότητες, στις οικογενειακές, τις σχολικές και τις κοινωνικές τους σχέσεις (Geler et al., 2011· Phillips et al., 2002· Roberts et al., 2012), ενώ όλη αυτή η αρνητική δημοσιότητα μπορεί να οδηγήσει σε αποκλεισμό τους από τις σχολικές και τις φιλικές τους ομάδες και σε περαιτέρω περιθωριοποίησή τους (Phillips et al., 2002· Roberts et al., 2012). Επιπλέον, μπορεί να γίνουν αποδέκτες χλευασμού, υποτιμητικών και προσβλητικών συμπεριφορών και σχολικού εκφοβισμού, να νιώσουν ντροπή και φόβο και να οδηγηθούν σε αγχώδεις διαταραχές και κατάθλιψη (Negrao et al., 2005· Tewksbury & Levenson, 2009).

Συνεπώς, οι δημοσιογράφοι και όσοι εμπλέκονται με σχετικά δημοσιεύματα σε κάθε είδους ενημερωτικό μέσο οφείλουν να είναι σε θέση να διατηρούν μια ισορροπία μεταξύ του δικαιώματος του κοινού να ενημερώνεται για όσα συμβαίνουν γύρω του, της ευθύνης τους γι’ αυτή την ενημέρωση και για τον τρόπο με τον οποίο η παρουσίαση των γεγονότων μπορεί να επηρεάσει την αντίληψη και τη στάση του κοινού, αλλά και του δικαιώματος των «σημαντικών άλλων» στην προστασία της ιδιωτικότητάς τους (Tandon, 2007). Θα πρέπει να τηρούν αυστηρά συγκεκριμένους κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας και να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους πως τα δικαιώματα των «σημαντικών άλλων», κυρίως όταν πρόκειται για παιδιά, προστατεύονται από τον νόμο και πως η διαρροή ευαίσθητων πληροφοριών που αφορούν τρίτα, αθώα πρόσωπα τιμωρείται από το εθνικό δίκαιο, το οποίο εναρμονίζεται με το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο.

Επακόλουθα, θα πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί τόσο αναφορικά με τις πληροφορίες και τα στοιχεία που δημοσιεύουν όσο και με τον τρόπο που τα παρουσιάζουν, ώστε να μην παραβιάζουν την ιδιωτική ζωή των «σημαντικών άλλων», να μην τους θεωρούν συνυπεύθυνους για την πράξη του δράστη και να μην τους οδηγούν στη δευτερογενή θυματοποίηση και κακοποίησή τους.

Θα πρέπει, επίσης, να λαμβάνουν ειδική εκπαίδευση αναφορικά με τα δικαιώματα των παιδιών, ώστε να λαμβάνουν υπόψη τους την ευαισθησία και την ευαλωτότητά τους και να προάγουν τα δικαιώματά τους για μια υγιή και ισορροπημένη ανάπτυξη (Tandon, 2007).

Επιπλέον, οι «σημαντικοί άλλοι» θα πρέπει να ενημερώνονται αφενός για τα δικαιώματά τους και αφετέρου για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν τα δημοσιεύματα στη ζωή τους και να γνωρίζουν πως έχουν το δικαίωμα να προσφύγουν στη δικαιοσύνη σε περίπτωση που έρθουν αντιμέτωποι με συκοφαντική δυσφήμιση ή παράνομη δημοσιοποίηση στοιχείων.

Εν κατακλείδι, οι συνέπειες της δημοσιογραφικής κάλυψης αρνητικών γεγονότων δεν περιορίζεται στα άτομα που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα σε αυτά, αλλά επεκτείνονται και στο ευρύτερο κοινό, καθώς ο τρόπος παρουσίασης των γεγονότων μπορεί να επηρεάσει την ενημέρωση, την αντίληψη, την αξιολόγηση και τη στάση του απέναντι στα γεγονότα και στα πρόσωπα που συνδέονται με αυτά.

Τέλος, είναι αναγκαίο να τονιστεί πως το θέμα χρήζει περαιτέρω έρευνας, καθώς οι σχετικές μελέτες και τα τεκμηριωμένα άρθρα, κυρίως στην ελληνική βιβλιογραφία, είναι από ελάχιστα έως μηδαμινά.

Βιβλιογραφικές Αναφορές

Adams, E. B., Chen, E. Y., & Lageson, S. E. (2026). The symbiotic harm of a criminal record. Criminal justice and behavior, 53(3), 403 – 422. doi.org/10.1177/00938548251379861

Αθανασιάδης, Η. (2011). Ιδιωτικός χώρος και μέσα ενημέρωσης: η ελληνική περίπτωση. Στο Στ. Παπαθανασόπουλος (Επιμ.). Τα μέσα επικοινωνίας στον 21^ο αιώνα. Αθήνα: Καστανιώτης.  

Andersson, D. (2025). News media use and crime perceptions: The dual role of ideology. Mass Communication and Society, 28(3), 511 – 529. doi.org/10.1080/15205436.2025.2471866

Andrews, B., Brewin, C. R., Rose, S., & Kirk, M. (2000). Predicting PTSD symptoms in victims of violent crime: the role of shame, anger, and childhood abuse. Journal of Abnormal Psychology, 109(1), 69 – 73.  doi.org/10.1037/0021-843X.109.1.69?urlappend=%3Futm_source%3Dresearchgate.net%26utm_medium%3Darticle

Boswell, G. R. (2018). Imprisoned fathers and their children: a reflection on two decades of research. Child Care in Practice, 24(2), 212 – 224. doi.org/10.1080/13575279.2017.1420037

Comfort, M. (2008). Doing time together: Love and family in the shadow of the prison. IL: University of Chicago Press.

Comfort, M. (2007). Punishment beyond the legal offender. Annual review of law and social science, 3(1), 271 – 296. doi.org/10.1146/annurev.lawsocsci.3.081806.112829

Condry, R. (2007). Families Shamed: The consequences of crime for the relatives of serious offenders. Willan Publishing.

Durham, A. M., Elrod, H. P., & Kinkade, P. T. (1995). Images of crime and justice: Murder and the “true crime” genre. Journal of Criminal Justice, 23(2), 143 – 152.

Eschholz, S., Reed, M., Beck, E., & Leonard, P. B. (2003). Offenders’ family members’ responses to capital crimes: The Need for restorative justice initiatives. Homicide Studies, 7(2), 154 – 181.  doi.org/10.1177/1088767902250819

Evans, D., Trahan, A., & Laird, K. (2023). Shame and blame: Secondary stigma among families of convicted sex offenders. Criminology and Criminal Justice, 23(1), 78 – 97. doi.org/10.1177/17488958211017391

Feiring, C., & Taska, L. S. (2005). The persistence of shame following sexual abuse: a longitudinal look at risk and recovery. Child Maltreatment, 10(4), 337 – 349. oi.org/10.1177/1077559505276686

Feiring, C., Taska, L. S., & Lewis, M. (2002). Adjustment following sexual abuse discovery: the role of shame and attributional style. Developmental Psychology, 38(1), 79 – 92.   doi.org/10.1037//0012-1649.38.1.79

Geller, A., Garfinkel, I., & Western, B. (2011). Paternal incarceration and support for children in fragile families. Demography, 48(1), 25 – 47. doi.org/10.1007/s13524-010-0009-9

Goodall, C. E., Slater, M. D., & Myers, T. A. (2013). Fear and anger responses to local news coverage of alcohol-related crimes, accidents, and injuries: Explaining news effects on policy support using a representative sample of messages and people. Journal of Communication, 63(2), 373 – 392. doi.org/10.1111/jcom.12020

Goonasekara, A. (2001). Children in the News. Singapore: Asia Media, Information and Communication Centre, Nanyang Technological University.

Gorham, B. W. (2006). News media’s relationship with stereotyping: The linguistic intergroup bias in response to crime news. Journal of Communication, 56(2), 289 – 308. doi.org/10.1111/j.1460-2466.2006.00020.x

Granja, R. (2016). Beyond prison walls: The experiences of prisoners’ relatives and meanings associated with imprisonment. Probation Journal, 63(3), 273 – 292. doi.org/10.1177/0264550516648394

Hayes, A., Singer, J., & Ceppos, J. (2007). Shifting roles, enduring values: The credible journalist in a digital age. Journal of Mass Media Ethics, 22(4), 262 – 279. doi.org/10.1080/08900520701583545

Kilmer, A., & Leon, C. S. (2017). “Nobody worries about our children”: Unseen impacts of sex offender registration on families with school-age children and implications for desistance. Criminal Justice Studies, 30(2), 181 – 201. doi.org/10.1080/1478601X.2017.1299852

Levenson, J., & Tewksbury, R. (2009). Collateral damage: Family members of registered sex offenders. American Journal of Criminal Justice, 34(1-2), 54 – 68. doi.org/10.1007/s12103-008-9055-x

Livingstone, S., Allen, J., & Reiner, R. (2001). Audiences for crime media 1946 -91: A historical approach to reception studies. The Communication Review, 4(2), 165 – 192. doi.org/10.1080/10714420109359467

Lopoo, L. M., & Western, B. (2005). Incarceration and the formation and stability of marital unions. Journal of Marriage and Family, 67(3), 721 – 734. doi.org/10.1111/j.1741-3737.2005.00165.x

Marsh, H. L. (1991). A comparative analysis of crime coverage in newspapers in the United States and other countries from 1960 – 1989: A review of the literature. Journal of Criminal Justice, 19(1), 67 – 80. doi.org/10.1016/0047-2352(91)90083-8

Nasi, M., Tanskanen, M., Kivivuori, J., Haara, P., & Reunanen, E. (2021). Crime news consumption and fear of violence: the role of traditional media, social media, and alternative information sources. Crime and Delinquency, 67(4), 574 – 600.  doi.org/10.1177/0011128720922539

Negrao, C., Bonnano, G. A., Noll, J. G., Putnam, F. W., & Trickett, P. K. (2005). Shame, humiliation, and childhood sexual abuse: distinct contributions and emotional coherence. Child Maltreatment, 10(4), 350 – 363. doi.org/10.1177/1077559505279366

Phillips, S. D., Burns, B. J., Wagner, H. R., Kramer, T. L., & Robbins, J. M. (2002). Parental incarceration among adolescents receiving mental health services. Journal of Child and Family Studies, 11(4), 385 – 399. doi.org/10.1023/A:1020975106679 

Ringin, L., Moran, M., Thompson, S. C. (2022). Analysis of reporting of family violence reporting in print media in regional Western Australia. Australian and New Zealand Journal of Public Health, 46(3), 255 – 261. DOI: 10.1111/1753-6405.13205

Robbers, M. L. P. (2009). Lifers on the outside: Sex offenders and disintegrative shaming. International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology, 53(1), 5 – 28. doi.org/10.1177/0306624X07312953

Robberts, Y. H., Crusto, C. A., & Kaufman, J. S. (2012). Traumatic impact of familial arrest on young children. Journal of Trauma and Treatment, 1(8). doi.org/10.4172/2167-1222.1000e108

Roche, S. P., Pickett, J. T., & Gertz, M. (2016). The scary world of online news? Internet news exposure and public attitudes toward crime and justice. Journal of Quantitative Criminology, 32, 215 – 236. doi.org/10.1007/s10940-015-9261-x

Rollero, C. (2020). The social dimensions of intimate partner violence: A qualitative study with male perpetrators. Sexuality and Culture, 24, 749 – 763.doi.org/10.1007/s12119-019-09661-z

Sacco, V. (1995). Media constructions of crime. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 539, 141 – 154. doi.org/10.1177/0002716295539001011

Tandon, N. (2007). Secondary victimization of children by the media: An analysis of perceptions of victims and journalists. International Journal of Criminal Justice Sciences, 2(2), 119 – 135.

Tewksbury, R., & Levenson, J. (2009). Stress experiences of family members of registered sex offenders. Behavioral Sciences & the Law, 27(4), 611 – 626. doi.org/10.1002/bsl.878

Wilderman, C., Schnittker, J., & Turney, K. (2012). Despair by association? The mental health of mothers with children by recently incarcerated fathers. American Sociological Review, 77(2), 216 – 243. psycnet.apa.org/doi/10.1177/0003122411436234

Yang, A. (2015). Building a cognitive-sociological model of stereotypes: stereotypical frames, social distance and framing effects. Howard Journal of Communications, 26(3), 254 – 274. doi.org/10.1080/10646175.2015.1049757

Yang, L., Kleinman, A., Link, B., Phelan, J., Lee, S., & Good, B. (2006). Culture and Stigma: Adding moral experience to stigma theory. Social Science and Medicine, 64(7), 1524 – 1535.  doi.org/10.1016/j.socscimed.2006.11.013

THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ - Online & Διά ζώσης
Βρες τον Θεραπευτή που είναι κατάλληλος για εσένα | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου με Δωρεάν 1η συνεδρία.