Σε μια εμπεριστατωμένη αποδελτίωση της κινηματογραφικής "βιβλιογραφίας", είναι καταφανής η εμφάνιση ταινιών τρόμου που αφορμώνται από τις ψυχικές διαταραχές των δολοφόνων-πρωταγωνιστών. Το γεγονός αυτό έχει ως απότοκο την έωλη "δαιμονοποίησή" τους ως επικίνδυνων και βίαιων, όταν η πραγματικότητα συνηγορεί στο ότι μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να δεχτούν τα άτομα αυτά τη βία, παρά να την ασκήσουν. Γι' αυτό και χρήζουν της προσοχής και της φροντίδας μας.

Το αντικείμενο του παρόντος άρθρου είναι η επίδραση της εφηβείας στη σύνθεση των θεμελίων για την ενήλικη ζωή. Η αναπτυξιακή διαδρομή του ανθρώπου είναι το πέρασμα μέσα από τα αναπτυξιακά στάδια με στόχο την ενηλικίωση.

Η μεταβίβαση όπως ορίστηκε από τον Φρόυντ το 1912, είναι η ασυνείδητη ανάπτυξη συναισθημάτων, συμπεριφορών και στάσεων προς το πρόσωπο του θεραπευτή που δε δικαιολογούνται από την θεραπευτική συνθήκη. Για πολλά χρόνια η έννοια της μεταβίβασης γινόταν δεκτή αποκλειστικά από τους κόλπους της ψυχανάλυσης ενώ οι πιο σύγχρονοι θεωρητικοί αποδέχονται πως αντανακλά μία γενικότερη στάση του ανθρώπου στο να ερμηνεύει τα πρόσωπα γύρω του μέσα από παρελθοντικές σχεσιακές εμπειρίες.

Η παγκόσμια στρατηγική για την παιδική και τη βρεφική διατροφή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) και της UNICEF συνιστά την αποκλειστική διατροφή των βρεφών με μητρικό γάλα κατά τους πρώτους 6 μήνες της ζωής τους.

Το Εγώ, για να ελέγξει και να αναστείλει την ικανοποίηση των εσωτερικών ενορμήσεων, παράγει άγχος ως σήμα κινδύνου. Γι αυτό το σκοπό, εκτός από τους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί στη φυσιολογική ζωή (όπως αντίληψη, προσοχή, μνήμη, φαντασία), το Εγώ καταφεύγει επιπρόσθετα σε κάποιους ιδιαίτερους μηχανισμούς, τους λεγόμενους μηχανισμούς άμυνας, από τους οποίους θα αναφερθούν εκτενέστερα οι κυριότεροι και οι κλινικώς πιο εύχρηστοι από την πλειονότητα των ψυχαναλυτών.

Σύμφωνα με την πρώτη του θεωρία για το άγχος (1894), ο Freudπίστευε ότι αυτό οφειλόταν στην ανεπαρκή εκφόρτιση της λιβιδινικής ενέργειας, είτε λόγω εξωτερικών είτε λόγω εσωτερικών εμποδίων. Ωστόσο, αυτή η θεωρία δεν έδινε επαρκείς απαντήσεις για τον τρόπο και την ακριβή χρονική στιγμή δημιουργίας του άγχους. Στο έργο του Εισαγωγή στην ψυχανάλυση (1917) ο Freud κατατάσσει το άγχος σε δύο κατηγορίες:

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τα ψυχικά τραύματα σαν το σκάψιμο στο έδαφος, αφήνοντας βαθιές ουλές καθώς τραβάμε προς τα πίσω, όπως ακριβώς κάνουμε έναν περίπατο χωρίς κατεύθυνση όταν είμαστε κολλημένοι στο παρελθόν, με βαθιά και ευδιάκριτα σημάδια.

Η παρούσα εργασία αναφέρεται στην Expansion Method, και την παρουσιάζουμε συνοπτικά. Αναφερόμαστε στις θεωρίες της Ψυχολογίας για την Προσωπικότητα, και ακόμη, στο πως εφαρμόζουμε στοιχεία αυτών στην Expansion Method.

Ο όρος «ναρκισσιστής» αναφέρεται στα άτομα, τα οποία χρειάζονται την επιβεβαίωση του περιβάλλοντος, για να διατηρήσουν την αυτοεκτίμησή τους. Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν νάρκισσο, υπό την έννοια ότι συχνά ισορροπούμε ψυχικά με την εξωτερική επιβράβευση και τον θαυμασμό.

«Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι» (Καβάφης, 2021).

Σας έχει τύχει να νιώσετε πως βιώνετε την ίδια κατάσταση ξανά; Δεν πηγαίνει τίποτα στραβά, πιθανότατα να είναι απλά ένα déjà vu. Το Déjà vu πρόκειται για μια ιδιαίτερη αίσθηση ότι κάτι που κάνουμε έχει συμβεί στο παρελθόν, ενώ γνωρίζουμε ότι στην πραγματικότητα δεν έχει.

Χάρη στον Wilhelm Wundt η Ψυχολογία κατάφερε να εισαχθεί στο επιστημονικό πεδίο και να μπουν τα θεμέλια για διάφορες ερευνητικές μεθόδους και τεχνικές. Τα παραπάνω είναι κάποιοι από τους βασικούς λόγους που του δόθηκε ο τίτλος του πατέρα της Ψυχολογίας.

Ένας από τους επιδραστικούς ψυχολόγους και ψυχοθεραπευτές του 20ού αιώνα, ο Αμερικανός δρ Άαρον Μπεκ, «πατέρας» της γνωστικής-συμπεριφορικής θεραπείας, που αποτέλεσε το αντίπαλο δέος στη φροϋδική ψυχανάλυση, πέθανε σε ηλικία 100 ετών στο σπίτι του στη Φιλαδέλφεια.

Στο πλαίσιο της ανάπτυξης του συστήματος της ατομικής ψυχολογίας, ο Άλφρεντ Άντλερ, Αυστριακός ψυχίατρος και μαθητής του Φρόυντ που σταδιακά αποστασιοποιήθηκε από τις θεωρίες του δάσκαλού του, έκανε λόγο για συμπλέγματα κατωτερότητας και υπεροχής.

Προβλήματα και δυσάρεστες καταστάσεις είναι αναπόφευκτα μέρη της ζωής. Η διαχείρισή τους διαφέρει από άτομο σε άτομο και από κατάσταση σε κατάσταση. Η αίσθηση της «απειλής» σε ψυχικό ή σωματικό επίπεδο,πολλές φορές, θέτει σε λειτουργία εσωτερικούς μηχανισμούς που στόχο έχουν την προστασία από οτιδήποτε φαινομενικά ή πραγματικό βλαβερό και αυτό μπορεί να γίνεται συνειδητά ή ασυνείδητα.

Πόσα είδη έρωτα/συσχέτισης υπάρχουν; Λειτουργώ με τη συνειδητή μου πλευρά ή έχω παρεμβολές από την ασυνείδητη; Υπάρχει άραγε επιθετικότητα μες τις σχέσεις; Ποιες ορμόνες επηρεάζουν τη σεξουαλικότητα;

Ο όρος αισιοδοξία ή οπτιμισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη optimum, που σημαίνει «καλύτερο». Ένα άτομο χαρακτηρίζεται ως αισιόδοξο, καθόσον παρουσιάζει προσδοκίες για θετικά αποτελέσματα σε ποικίλες καταστάσεις (Bruininks & Malle, 2005), ενώ ένα απαισιόδοξο άτομο προβάλλει ως επί το πλείστον αρνητικές προσδοκίες.

Ακόμη και σήμερα τα συναισθήματα αντιμετωπίζονται συχνά ως εμπόδια στην εξέλιξη και στην πειθάρχηση του ανθρώπου, λες και είναι κάτι από το οποίο χρειάζεται να απαλλαγούμε ή κάτι το οποίο πρέπει να καταπιέσουμε. Ωστόσο θα ήθελα να στρέψουμε την προσοχή μας και σε μια άλλη παράμετρο που νομιμοποιεί και συνδιαμορφώνει τη στάση μας απέναντι στα συναισθήματα και στις έννοιες που είναι έντονα φορτισμένα με αυτά.

Ο ύπνος είναι μια βασική ανθρώπινη ανάγκη. Δεν αφορά μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχική μας ζωή. Όταν ο ύπνος είναι βαθύς και ξεκουραστικός, συνήθως ξυπνάμε με την αίσθηση ότι κάτι μέσα μας έχει ηρεμήσει και οργανωθεί. Όταν όμως ο ύπνος είναι ανήσυχος, διακεκομμένος ή γεμάτος εφιάλτες, συχνά αυτό αποτελεί ένα μήνυμα ότι κάτι στον εσωτερικό μας κόσμο βρίσκεται σε ένταση.

«Για εκείνον που κατανόησε πραγματικά ότι δεν υπάρχει τίποτε το φρικτό στο να μη ζει, δεν υπάρχει τίποτε το φριχτό στο να ζει. Επομένως, είναι ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει στη σκέψη ότι θα έρθει.»  Πλάτων