Πόσο συχνά αισθάνεσαι μοναξιά;

Η προεμμηνορροϊκή δυσφορική διαταραχή (PMDD) είναι μια σοβαρή συναισθηματική διαταραχή.  Δυστυχώς σε αρκετές περιπτώσεις δεν δίνεται η απαραίτητη κλινική σημασία στις ψυχολογικές και σωματικές επιπτώσεις της με αποτέλεσμα να υπάρχει και δυσκολία στην διάγνωση αλλά και καθυστέρηση στην κατάλληλη θεραπευτική μέθοδο.

Είναι άραγε η ψυχική ασθένεια του μέλλοντος; Είναι μια ασθένεια που εμφανίζεται όσο συχνά λέγεται; Είναι κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό; μπορεί να συμβεί στο καθένα;

Η κατάθλιψη, η πιο ίσως συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη στη κλινική ψυχοπαθολογία είναι μια νόσος σαν όλες τις άλλες, σοβαρή ανάλογα με το τρόπο και την ένταση εκδήλωσης των συμπτωμάτων της, αντιμετωπίσιμη σε μεγάλο ποσοστό, με πιθανούς ασθενείς τον καθένα από εμάς αν βρεθούμε στις κατάλληλες ψυχικές συνιστώσες για να την αναπτύξουμε.

Το παρόν κείμενο έχει ως στόχο του να σε ενημερώσει για την έρευνα που διεξάγεται από τη Πετράτου Ασπασία, φοιτήτρια του 3ου έτους BSc Ψυχολογίας του Aegean College.

Οι περισσότεροι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους είτε «έκαναν δίαιτα» είτε προσπάθησαν να αλλάξουν το σχήμα του σώματός τους. Πολλοί τα κατάφεραν, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, παρόλο που το βάρος συχνά σημειώνει μια σταδιακή αύξηση καθώς το άτομο μεγαλώνει σε ηλικία.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η προαγωγή της υγείας αποβλέπει σε μια ποικιλία σύνθετων παρεμβάσεων σε διαφορετικά επίπεδα, που έχουν στόχο όχι μόνο την πρόληψη της ασθένειας αλλά και την προαγωγή της ευεξίας.

Η κατάθλιψη είναι κάτι που βιώνουν πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας ή έχουν κάποιον δικό τους που το βιώνει. Η κατάθλιψη είναι κάτι παραπάνω από μία απλή θλίψη. Το συναίσθημα; "κενό",  "άδειασμα", "μια απέραντη θλίψη και λύπη",  "ένα αίσθημα αβοήθητου", "σαν μπροστά να υπάρχει μια μαύρη κουρτίνα που δεν υπάρχει διέξοδος και δε σε αφήνει να δεις προς τα έξω".  

Η απελπισία, όπως δηλώνει και η ίδια η λέξη, είναι η έλλειψη ελπίδας. Το άτομο βιώνοντας μία επώδυνη –πάντα για εκείνον– κατάσταση, αδυνατεί να βρει λύση στο αδιέξοδο το οποίο βιώνει και γεμίζει μέσα του με φόβο και θλίψη, επειδή φοβάται τη χειρότερη έκβαση. Η απελπισία είναι η κυριότερη αιτία που ωθεί τους ανθρώπους στην αυτοκτονία.

Τα πρώτα χρόνια ζωής κρίνονται πολύ σημαντικά για τη μετέπειτα υγεία των παιδιών κατά την ενήλική ζωή τους, τόσο βιολογικά, όσο και συναισθηματικά και ψυχικά. Τα πρώτα αυτά ευάλωτα χρόνια είναι ιδιαίτερα σημαντικά καθώς οι γονείς είναι αυτοί οι οποίοι παίζουν τον πρωταρχικό ρόλο στη ζωή των παιδιών διαμορφώνοντας και παρέχοντας το πλαίσιο κοινωνικού ελέγχου, της αυτοεκτίμησης και το αίσθημα του ανήκειν.

Όταν αναφερόμαστε στον όρο υγιεινή του ύπνου εννοούμε μερικές πρακτικές και συνήθειες που βοηθούν στην επίτευξη ενός καλού και ποιοτικού ύπνου. Είναι κάποιες στρατηγικές οι οποίες όταν εφαρμόζονται συμβάλλουν στην γενικότερη ψυχική και σωματική υγεία.

Η κατάθλιψη, είναι μία από τις πιο γνωστές και μία από τις πιο κοινές ασθένειες που άνθρωποι με διαταραχές διάθεσης μπορεί να έχουν. Αφορά τόσο στο σώμα, όσο και στη ψυχή.

Η φιλία είναι ένα πολύ σημαντικό για τη ζωή του ανθρώπου κομμάτι. Ο φίλος, αποτελεί ελεύθερη επιλογή του ατόμου, επιλογή που γίνεται με βάση κοινά τους χαρακτηριστικά. Όμως, ένας φίλος, δεν είναι απλά μια μονάδα που προσφέρει χαρά και ευχαρίστηση μέσα από εξόδους. Οι ιδιότητές του, είναι πολλές περισσότερες, γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, υπάρχει ο διαχωρισμός, ανάμεσα σε έναν καλό κι έναν κακό φίλο. 

Η οικογένεια και το φιλικό περιβάλλον κάλλιστα μπορούν να βοηθήσουν! Εφόσον η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια που αποδυναμώνει και εξαντλεί τον άνθρωπο, το πιθανότερο είναι πως θα αυτός κάποια στιγμή θα αναζητήσει την βοήθεια του περίγυρου του.

Η αλήθεια είναι ότι μπορούμε αν το θέλουμε να μεταμορφώσουμε τις σχέσεις μας και τον τρόπο που σχετιζόμαστε. Όλοι οι άνθρωποι αναπτύσουμε μια μορφή προσκόλλησης με τον πρωταρχικό μας φροντιστή που συνήθως είναι η μητέρα. Ο πρωταρχικός αυτός δεσμός καθορίζει τον τρόπο που σχετιζόμαστε και ακόμη περισσότερο τις ερωτικές μας σχέσεις.

Οι πράξεις μας στην πορεία της ζωής πολλές φορές μπορεί να επιφέρουν αρνητικές επιπτώσεις στις ζωές άλλων ανθρώπων. Τότε εμφανίζεται αυτό που λέμε υγιής ενοχή, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι συμπεριφερθήκαμε άσχημα και πληγώσαμε κάποιο συνάνθρωπό μας. Και αυτή η ενοχή όχι μόνο είναι χρήσιμη, αλλά είναι και απαραίτητη διότι μας προειδοποιεί ότι η συμπεριφορά μας είναι λανθασμένη και συντελεί στην απορρόφηση σωστών κανόνων συμπεριφοράς.

Τα ψυχολογικά προβλήματα δεν είναι απαραίτητα προϊόν μυστηρίων και αδιαπέραστων δυνάμεων, αλλά μπορούν να προκύψουν από απλές διαδικασίες όπως η εσφαλμένη γνώση, η εξαγωγή λανθασμένων συμπερασμάτων - Aaron Beck.

Σε αυτό το άρθρο θα εξηγήσουμε τους μηχανισμούς που συμβάλλουν στη συντήρηση μιας ψυχολογικής διαταραχής ή δυσκολίας.

Η εξουθένωση ή αλλιώς burn out έχει οριστεί ποικιλοτρόπως από τους ερευνητές. (Stalker & Harvey, 2002). Οι περισσότεροι καταλήγουν σε έναν πολύπλευρο ορισμό που αναπτύχθηκε από τους Maslach και συνεργάτες (1996) και περιλαμβάνει τρεις διαστάσεις: τη συναισθηματική εξάντληση, την αποπροσωποποίηση και τη φθίνουσα επίδοση.

Το 1974, ένα εύρημα σε ένα εργαστήριο της Ιατρικής και Οδοντιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ βοήθησε στον επανασχεδιασμό του βιολογικού χάρτη του σώματος: ο ψυχολόγος Ρόμπερτ Άντερ ανακάλυψε ότι το ανοσοποιητικό σύστημα, όπως και το μυαλό, μπορεί να εκπαιδευτεί. Το συμπέρασμά του προκάλεσε σοκ. Η ισχύουσα άποψη στην ιατρική ήταν ανέκαθεν ότι μόνο ο εγκέφαλος και το κεντρικό νευρικό σύστημα μπορούσαν να αντιδράσουν στην εμπειρία αλλάζοντας τον τρόπο συμπεριφοράς τους.

Η ψυχοθεραπεία, ανεξάρτητα από τη θεωρητική κατεύθυνση που ακολουθεί, παραμένει πάνω απ’ όλα μια σχέση. Η συνάντηση θεραπευτή και θεραπευόμενου δημιουργεί τον χώρο όπου αναδύεται η αλλαγή, καθώς εκεί διαμορφώνεται ένα ασφαλές πλαίσιο διαλόγου, διερεύνησης και αναδόμησης εμπειριών.