Στον χορό της συναισθηματικής έκφρασης, συνηθίζουμε να θεωρούμε πως το χιούμορ έχει πάντα ως παρτενέρ την χαρά. Ο χορός αυτός, ωστόσο είναι πιο πολύπλοκος απ' ότι φανταζόμαστε, και ενίοτε οι παρτενέρ αλλάζουν, χωρίς ο εξωτερικός παρατηρητής να το συνειδητοποιεί. Πίσω από κάθε χαμόγελο κρύβεται ένας κόσμος συναισθημάτων, τα οποία δεν έχουν πάντα θετική έκβαση.

Η καταπίεση των γυναικών στις σύγχρονες κοινωνίες δεν φοράει πάντα τη μορφή της ωμής βίας. Φοράει χαμόγελα, νόρμες, ρόλους, ψιθύρους.

Ο Χανς Άσπεργκερ, οι Ναζί και η σύγχρονη ιστορία του αυτισμού: Μετά τη ναζιστική εποχή (στο τέλος του άρθρου μπορείτε να δείτε συνδέσμους για τα άλλα 3 μέρη της ενότητας)

Τα ξημερώματα της 28 Ιουνίου 1969 έγινε εισβολή των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας στο gay bar “Stonewall” της Νέας Υόρκης, με πρόφαση την παράνομη πώληση οινοπνεύματος.

Οι συλλήψεις και η βία που ακολούθησε προκάλεσαν την αντίδραση των θαμώνων, η οποία συνεχίστηκε τις επόμενες ημέρες, οδηγώντας στον σχηματισμό του “Gay Απελευθερωτικού Μετώπου” (Gay Liberation Front).

Η ψυχική νόσος, παρά την αλματώδη πρόοδο της επιστήμης, παραμένει για πολλούς ένα «σκοτεινό» θέμα-ταμπού. Ενώ μια σωματική ασθένεια αντιμετωπίζεται συνήθως με συμπόνια, η ψυχική διαταραχή συνοδεύεται συχνά από καχυποψία, φόβο και κοινωνική απόσταση.

Η ψυχοθεραπεία, ανεξάρτητα από τη θεωρητική κατεύθυνση που ακολουθεί, παραμένει πάνω απ’ όλα μια σχέση. Η συνάντηση θεραπευτή και θεραπευόμενου δημιουργεί τον χώρο όπου αναδύεται η αλλαγή, καθώς εκεί διαμορφώνεται ένα ασφαλές πλαίσιο διαλόγου, διερεύνησης και αναδόμησης εμπειριών.

Στο παρελθόν, το στίγμα ταυτοποιούνταν ως ένα ορατό σημάδι που έφεραν μερικά άτομα, το οποίο σηματοδοτούσε όχι μόνο την κατώτερη κοινωνική τους θέση (π.χ. πόρνη, δούλος), αλλά υποδείκνυε και στον υπόλοιπο κόσμο ότι έπρεπε να τους αποφεύγει λόγω ηθικών ελαττωμάτων, ασθενειών ή γενικότερα επειδή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εγκυμονούσαν κινδύνους.

Μια διαδικτυακή διεθνής έρευνα: Ψυχοκοινωνική άνθηση, ψυχολογική δυσφορία και εσωτερικευμένο στίγμα σε γονείς ενηλίκων παιδιών, που έχουν διαγνωστεί με σχιζοφρένεια.

"Η συνείδηση μοιάζει με συντριβάνι που παιχνιδίζει στον ήλιο και ξαναβυθίζεται στη μεγάλη υπόγεια δεξαμενή του υποσυνείδητου από όπου πηγάζει."
Σίγκμουντ Φρόυντ

Σύμφωνα με τον Goffman (1963), το στίγμα αφορά ένα κοινωνικά αποδιδόμενο χαρακτηριστικό που οδηγεί σε υποτίμηση ή περιθωριοποίηση του ατόμου. Στην περίπτωση της ψυχικής υγείας, το στίγμα δεν αφορά μόνο την κοινωνική εικόνα, αλλά, επηρεάζει βαθιά και τον τρόπο που το ίδιο το άτομο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Η ψυχική υγεία αποτελεί έναν από τους πλέον κρίσιμους δείκτες κοινωνικής ευημερίας και συλλογικής συνοχής. Παρά τις σημαντικές εξελίξεις της ψυχιατρικής επιστήμης, η ψυχική νόσος εξακολουθεί να περιβάλλεται από στερεότυπα, προκαταλήψεις και μηχανισμούς στιγματισμού, οι οποίοι επιδρούν αρνητικά όχι μόνο στον άνθρωπο που νοσεί, αλλά και στο οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον.

Το φαινόμενο του στίγματος εμφανίζεται σε πολλές καταστάσεις που βιώνουν οι άνθρωποι σε μια κοινωνία, επηρεάζοντας αρνητικά πολλούς τομείς της ζωή τους. Το στίγμα δημιουργείται όταν οι άνθρωποι κάνουν διακρίσεις αποδίδοντας ετικέτες σε άτομα που διαφέρουν από την εκάστοτε κυρίαρχη κοινωνική ομάδα, συνδέοντάς τα, έτσι, με ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά (Angermeyer & Matschinger, 2005). 

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας αν και ήταν πάντα εκεί, συνυφασμένα με την ανθρώπινη ύπαρξη αποτελούσαν απόκρυφο μυστικό καλυμμένο με ντροπή και ενοχές για τα άτομα που τα αντιμετώπιζαν αλλά και για τους γύρω τους.

Το Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών Ψυχοδραστικών Ουσιών, εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση σχετικά με την αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ και την κοινωνία, των πρόσφατων εγκλημάτων από «τοξικομανείς» δράστες.

Η εργασία στον χώρο της πρωτοβάθμιας Κοινωνικής Φροντίδας και ευρύτερα στον τομέα της ψυχικής υγείας, αποτελεί εκ των πραγμάτων μια ιδιαίτερη μορφή δράσης. Η ιδιαιτερότητά της οφείλεται στον σκοπό της που είναι: η υποστήριξη ανθρώπων που ωθούνται στην απομόνωση, η στήριξη εκείνων που κινδυνεύουν να βιώσουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον στιγματισμό.

Οι ψυχικές διαταραχές παιδικής και εφηβικής ηλικίας, φέρουν σοβαρές επιπτώσεις στην εξέλιξη του ατόμου, με επιπτώσεις στην ψυχοκοινωνική του ζωή, όπως και στην ενήλικη, εάν αφεθούν χωρίς θεραπεία.