κύκλος της βίας

Η συντροφική βία αποτελεί μία συμπεριφορά κατά την οποία ένα μέλος της σχέσης, ασκεί επίμονο έλεγχο και δύναμη κατά του άλλου μέλους. Μπορεί να εκδηλωθεί είτε σωματικά, είτε σεξουαλικά, είτε συναισθηματικά, είτε πιο πρακτικά με οικονομικό και κοινωνικό περιορισμό.

Μπορεί να συμβεί είτε μεταξύ ετερόφυλων ή ομόφυλων ζευγαριών, μπορεί να περιλαμβάνει πολλά μέλη της οικογένειας και πέραν του ζευγαριού, με τη μορφή της ενδοοικογενειακής βίας και να συμβαίνει ανεξαρτήτου κοινωνικής και οικονομικής θέσης. Ωστόσο, η πλειοψηφία των περιπτώσεων, όπου συναντάται η συντροφική βία, είναι μεταξύ γυναικών με το ρόλο του θύματος και των ανδρών ως θύτών. 

Η βία στη σχέση διέρχεται από διάφορα στάδια, τα οποία συμβάλουν στην διαιώνισή της, τα οποία έχουν συνοπτικά αναφερθεί ως ο «κύκλος της βίας». Αρχικά, η γυναίκα-θύμα υφίσταται σχετικά πιο ήπιες και έμμεσες πρακτικές και συμπεριφορές βίας από τον σύντροφο-θύτη, ψυχολογικής κυρίως φύσεως, τις οποίες προσπαθεί να αντιμετωπίσει, να υπομείνει και να ανεχτεί. Κατόπιν, η συμπεριφορά του θύτη γίνεται πιο έκδηλη και έντονη, επικίνδυνη και βίαιη, περιλαμβάνοντας σωματική και σεξουαλική βία, ενώ εν συνεχεία ακολουθείται από μία χρονική περίοδο παύσης της βίας, με μεταμέλεια και σχετικές υποσχέσεις βελτίωσης της συμπεριφοράς του, όπου τελικά το θύμα «πείθεται» και εξακολουθεί να παραμένει στη σχέση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της συντήρησης της σχέσης και της επαναληπτικότητας της βίαιης συμπεριφοράς, το θύμα «αναγνωρίζει» διαστρεβλωμένα και «αναλαμβάνει» την ευθύνη του, κατηγορώντας τον εαυτό του για λάθος χειρισμούς μέσα στη σχέση, τείνει να εκλογικεύει όλο και περισσότερο την κακοποιητική συμπεριφορά του συντρόφου και προσαρμόζεται στην κακοποιητική μεταχείριση του, υπό τη σκιά της συναισθηματικής επένδυσης που έχει ανάγκη και της ελπίδας για τυχόν αλλαγή και επιστροφή σε παλιότερα στοργικά και τρυφερά αισθήματα. Το θύμα τείνει να μην αποδέχεται την κατάσταση της σχέσης του, να κρύβει ή να αρνείται την κακοποίηση του, μην επιτρέποντας έτσι την επέμβαση τρίτων, με ταυτόχρονη κοινωνική απομάκρυνση του, την παράταση της βίας και τη μη ανάληψη δράσης.

Η συνειδητοποίηση της θέσης τους ως θύμα τις οδηγεί στο σχεδιασμό πρακτικών και στην εύρεση στρατηγικών για την αποχώρηση τους από τη σχέση, με την εύρεση υποστηρικτικού περιβάλλοντος, οικογενειακού και ειδικών, ώστε να προστατέψουν τον εαυτό τους ή τυχόν τα παιδιά τους, τα οποία πιθανότατα κινδυνεύουν σημαντικά λόγω της κλιμάκωσης της βίας. Ωστόσο, ο κοινωνικός αποκλεισμός και ο οικονομικός περιορισμός τους από το θύτη από κοινού με τον έντονο φόβο και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση τους τείνουν να δυσχεραίνουν σημαντικά τη φυγή από τη σχέση.

Η εν λόγω συμπεριφορά της γυναίκας θύματος έχει χαρακτηριστεί ως το «σύνδρομο της κακοποιημένης γυναίκας», καθώς περιγράφει την επίδραση της συντροφικής βίας σε πολλές διαστάσεις και επίπεδα της ζωής του θύματος, καθιστώντας τον αδύναμο να την κατανοήσει και να την αντιμετωπίσει πρακτικά, συντηρώντας, έτσι, το φαύλο κύκλο της αδικαιολόγητης βίας και την διαιώνισή του, με πιο έντονα στοιχεία κάθε φορά.

Συγγραφή Άρθρου

Ευάγγελος Δρίβας
Αστυνομικός - Κλινικός Ψυχολόγος - BSc in Psychology, Msc in clinical & Community Psychology
Επικοινωνία:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Facebook: facebook.com/evangelosdrivaspsychologist
Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Αυτό-ευγνωμοσύνη και 2 πρακτικοί τρόποι ενίσχυσης
ευγνωμοσύνη

Πολλοί άνθρωποι βιώνουν έντονα την ευγνωμοσύνη κυρίως σε δύσκολες κι απειλητικές για τη ζωή τους περιστάσεις. Η εκτίμηση της ζωής τους έρχεται στο προσκήνιο, όταν, για παράδειγμα, παραμένουν αλώβητοι από ένα τροχαίο ατύχημα ή όταν ανακουφιστούν από μια επίπονη ασθένεια. Αισθάνονται ευγνώμονες για τα πράγματα που κάνουν οι άλλοι γι΄ αυτούς και τα πάντα αποκτούν μία νέα λάμψη.

Σωματικές και ψυχολογικές ενδείξεις στα σεξουαλικώς κακοποιημένα παιδιά
παιδική κακοποίηση

Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση αποτελεί ένα αποκρουστικό για την κοινωνία φαινόμενο και για την αποτελεσματική παρέμβαση, αντιμετώπιση και τον τερματισμό της, έχει τεράστια σημασία η έγκαιρη αναγνώριση ορισμένων χαρακτηριστικών ενδείξεων από την πλευρά του παιδιού-θύματος, από το ευρύ οικογενειακό περιβάλλον, το σχολείο ή άλλο εμπλεκόμενο στη ζωή του κοινωνικό φορέα ή άτομο, οι οποίες πιθανόν να οφείλονται σε υφιστάμενη και ακούσια σεξουαλική πράξη.

Αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού από γονείς - Πρακτικές Συμβουλές
σχολικός εκφοβισμός

Κανένας γονέας δε θέλει να βλέπει το παιδί του να υποφέρει από κάποιον που το εκφοβίζει στο σχολείο. Ο γονέας που θέλει να προστατεύσει το παιδί από οποιαδήποτε κατάσταση ή άνθρωπο που μπορεί να το βλάψει, οφείλει να είναι ρεαλιστής και να αποδεχθεί ότι δε μπορεί να το προστατεύσει πλήρως από οτιδήποτε του συμβεί. Μπορεί, όμως να του παρέχει τα απαραίτητα εφόδια ώστε να αντιμετωπίσει οτιδήποτε βλαβερό.

Η συνάφεια ανάμεσα στην ανθρώπινη κακοποίηση, την ενδοοικογενειακή βία και την κακοποίηση ζώων: το φάσμα της βίας
φάσμα βίας

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει εγερθεί ιδιαίτερα το επιστημονικό ενδιαφέρον γύρω από τη συσχέτιση της βιαιότητας προς τα ζώα και την κακοποίηση τους με τη διαπροσωπική βία και την αντικοινωνική συμπεριφορά, γενικότερα. Η εν λόγω σύνδεση έχει ιδιαίτερα εντοπισθεί ανάμεσα σε παιδιά και νεαρούς παραβάτες με ή χωρίς ψυχολογικά ή/και ψυχιατρικά προβλήματα, σε ενήλικες που δικαιολογούν συμπεριφορές ενδοοικογενειακής βίας, καθώς και σε περιπτώσεις διαταραχών προσωπικότητας και άλλες καταστρεπτικές συμπεριφορές.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :