Συχνά αναρωτιόμαστε πώς γίνεται κάποιοι άνθρωποι να είναι πάντα χαρούμενοι ή τόσο ατρόμητοι ή τόσο άνετοι με την εικόνα και τα φαινομενικά ελαττώματά της. Τα ερωτήματα αυτά, σε άλλους προξενούν ζήλεια, σε άλλους περιέργεια, σε άλλους θαυμασμό και σε άλλους μία επιθυμία ταύτισης.

Το βιβλίο του Έκχαρτ Τόλλε «Η Δύναμη του Τώρα» αντιπροσωπεύει, στο βαθμό που μπορεί να μεταδοθεί με λόγια, την ουσία της δουλειάς που έκανε με άτομα και μικρές ομάδες πνευματικών αναζητητών. Γεννήθηκε σχεδόν αυθόρμητα, σαν απάντηση σε ερωτήσεις που του έκαναν οι άνθρωποι σε σεμινάρια, σε μαθήματα διαλογισμού και σε ιδιωτικές συμβουλευτικές συνεδρίες.

Η οποιαδήποτε διατροφική διαταραχή εξ ορισμού είναι ασθένεια της ψυχής που σωματοποιείται με μόνο σκοπό να συνειδητοποιήσουμε ότι νοσούμε και να βρούμε τη λύση.

Ώρες ώρες μιλάς σα να μη σε αγαπάς και μειώνεις την αξία του ίδιου σου του εαυτού σαν να είσαι κάποιος ξένος που ιδέα δεν έχει για εσένα. Δεν εκτιμάς τον εαυτό σου όπως του πρέπει. Έπειτα ισχυρίζεσαι ότι σέβεσαι και αναγνωρίζεις την αξία των άλλων.

Πώς μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο όταν δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τη δική σου μοναδική αξία και να μεταχειριστείς τον εαυτό σου με σεβασμό, αξιοπρέπεια, αγάπη και αλήθεια;

Τι γίνεται αν συνειδητοποιήσω μια μέρα ότι μέσα μου τρέφω πολύ αρνητικά συναισθήματα για την οικογένειά μου; Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται έτσι και αυτό είναι σίγουρα αρκετά τοξικό γι’ αυτούς.