Μπορεί να είμαστε 30, 40 ή 50 ετών. Να έχουμε φύγει εδώ και χρόνια από το πατρικό μας σπίτι, να έχουμε δημιουργήσει τη δική μας οικογένεια και να παίρνουμε καθημερινά σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή μας.

Υπάρχουν περίοδοι που η δουλειά μάς κουράζει περισσότερο. Μια απαιτητική εβδομάδα, μια προθεσμία, αυξημένες υποχρεώσεις ή μια δύσκολη συνεργασία μπορεί να μας κάνουν να περιμένουμε με ανυπομονησία το Σαββατοκύριακο ή την επόμενη άδεια.

Υπάρχουν άνθρωποι που πενθούν αθόρυβα. Δεν θα τους δεις απαραίτητα να κλαίνε μπροστά σε άλλους. Δεν θα μιλήσουν εύκολα για την απώλειά τους, ούτε θα ζητήσουν στήριξη με τρόπο φανερό.

Υπάρχουν παιδιά που μπαίνουν εύκολα στο παιχνίδι, βρίσκουν γρήγορα τη θέση τους μέσα στην ομάδα και συνδέονται αυθόρμητα με τους συνομηλίκους τους. Υπάρχουν όμως και παιδιά που στέκονται λίγο πιο πίσω, παρατηρούν, διστάζουν και χρειάζονται περισσότερο χρόνο μέχρι να νιώσουν αρκετά ασφαλή για να κάνουν το πρώτο βήμα.

Οι κακοποιητικές σχέσεις δεν ξεκινούν με φωνές ή σωματική βία. Συνήθως αρχίζουν με κάτι πιο διακριτικό: μια μικρή υποτίμηση, ένα «αστείο» που πληγώνει, μια απαίτηση που παρουσιάζεται ως φροντίδα.