Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ζήσει, κάποια στιγμή, αυτή την παράδοξη εμπειρία. Δεν χρειάζεται να έχει προηγηθεί ένας μεγάλος καβγάς. Μερικές φορές αρκεί μια φράση. Μια σιωπή. Ένα βλέμμα.

Κι αν, μόνο για μια στιγμή, το ασυνείδητο αποκτούσε φωνή; Όχι για να αποκαλύψει όλα τα μυστικά του. Ούτε για να εξηγήσει κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά. Μόνο για να μας πει πώς βλέπει εκείνο εμάς.

Όταν σκεφτόμαστε μια σχέση, συνήθως αναρωτιόμαστε αν είναι καλή. Πολύ πιο σπάνια αναρωτιόμαστε τι κάνει αυτή η σχέση στους ανθρώπους που ζουν μέσα της.

Γιατί δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν μια παρόμοια εμπειρία και να βγουν από αυτήν τόσο διαφορετικοί;

Μήπως ο μεγαλύτερος πόνος δεν είναι μόνο αυτό που χάσαμε, αλλά κι αυτό που δεν προλάβαμε να γίνουμε; Πολλοί έχουν μιλήσει για το ψυχικό τραύμα. Για την εγκατάλειψη, την απόρριψη, την κακοποίηση, την απώλεια, τη βία και τη στέρηση. Για γεγονότα που άφησαν το αποτύπωμά τους στην ψυχή και συνέχισαν να μας επηρεάζουν πολύ μετά το τέλος τους.