Μήπως ο μεγαλύτερος πόνος δεν είναι μόνο αυτό που χάσαμε, αλλά κι αυτό που δεν προλάβαμε να γίνουμε; Πολλοί έχουν μιλήσει για το ψυχικό τραύμα. Για την εγκατάλειψη, την απόρριψη, την κακοποίηση, την απώλεια, τη βία και τη στέρηση. Για γεγονότα που άφησαν το αποτύπωμά τους στην ψυχή και συνέχισαν να μας επηρεάζουν πολύ μετά το τέλος τους.

«Πόσο βαθιά μπορεί πραγματικά να φτάσει μια ψυχοθεραπεία; Μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του; Υπάρχει όριο στην ανθρώπινη ψυχή; Και τι είναι τελικά αυτό που καθορίζει αν μια θεραπεία θα μείνει στην επιφάνεια ή θα αγγίξει πιο ευάλωτες και ουσιαστικές περιοχές του εσωτερικού κόσμου;»

Η ψυχική ασυνδεσία δεν είναι η απουσία επαφής. Είναι η απουσία αληθινής συνάντησης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα περιγράφουν μια παράξενη μορφή μοναξιάς.

Ο άνθρωπος που πλησιάζει… αλλά εξαφανίζεται. Τρεις διαφορετικές ματιές της ανθρώπινης ψυχής κάθονταν απέναντι στον ίδιο πυρήνα αγωνίας: την επιθυμία να αγαπηθεί κανείς αληθινά και, ταυτόχρονα, τον τρόμο να φανεί όπως είναι.

Η πιο αόρατη εξάντληση είναι συχνά εκείνη που κρύβεται πίσω από τη λειτουργικότητα.«Κουράστηκα να είμαι η δυνατή». Η συνεδρία είχε ξεκινήσει όπως σχεδόν όλες οι προηγούμενες. Μπήκε ήρεμη. Συγκροτημένη. Από εκείνους τους ανθρώπους που στην πρώτη ματιά μοιάζουν να τα διαχειρίζονται όλα καλά.