Μήπως είσαι από τους ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν; Που είναι μπερδεμένοι και αναποφάσιστοι; Που δυσκολεύονται να κάνουν σχέδια για το μέλλον και να τα θέσουν σε εφαρμογή;

Μεταφράζοντας λίγο ελεύθερα μια από τις θεμελιώδης ρήσεις του Ντεκάρτ, «cogito, ergo sum» (σκέφτομαι άρα υπάρχω), θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Καθώς στην καθημερινότητα μας το αν νιώθουμε χαρούμενοι ή λυπημένοι, αισιόδοξοι ή απαισιόδοξοι, επιτυχημένοι ή αποτυχημένοι καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις σκέψεις μας.

Είναι γεγονός πως τον τελευταίο χρόνο ο εγκλεισμός έχει επιτείνει το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας. Όταν θύτης και θύμα ζουν κάτω από την ίδια στέγη σε περίοδο απαγόρευσης κυκλοφορίας, γίνεται πιο δύσκολο για το θύμα να απευθύνει έκκληση για βοήθεια.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να ονειρεύονται. Κι ας απογοητευτούν. Ε, και λοιπόν; Όλοι οι ονειροπόλοι, ακόμα κι εκείνοι που κατάφεραν τα σπουδαία, απογοητεύτηκαν κάποτε. Είναι πολύ μικρός, πολύ στενός, και δεν μας χωράει ο κόσμος χωρίς τους οραματιστές, τους ονειροπόλους, τους λάτρεις της ουτοπίας.

Άραγε είσαι πραγματικά ελεύθερος; Πόσο πραγματικά ελεύθερος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος σε μια κοινωνία που ζει με ελευθερία και δημοκρατία; Αυτά τα ερωτήματα μπορεί στην αρχή να φαίνονται περίεργα, όμως είναι αφορμή για δημιουργικό στοχασμό σε εσένα που διαβάζεις τούτο το άρθρο.