Αισθάνεστε ένοχοι όταν πρόκειται για τα παιδιά σας; Ίσως υπάρχει μια μικρή φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού σου που σου λέει ότι δεν είσαι αρκετός.

Πριν χρόνια πήγα στην κηδεία μιας φίλης, πολύ ηλικιωμένης αλλά γεμάτης ζωντάνια, απ αυτήν που έχουν οι νεαρές ψυχές πασχίζοντας να ζουν ενωμένες με την επιθυμία που τις διαπερνά και τις γεμίζει. Μετά την κηδεία έμεινα μόνος και περιδιάβηκα τους τάφους. Νέοι, έφηβοι, παιδιά, βρέφη και γέροι κάτω από το χώμα.  Σκεπασμένοι από το ξύπνημα της ζωής, μακριά από τους ζωντανούς και μαζί τόσο δίπλα τους.

«Το τραύμα δεν είναι αυτό που μας συμβαίνει, αλλά αυτό που κρατάμε μέσα μας όταν δεν έχουμε τη δύναμη να το επεξεργαστούμε.»
– Peter Levine, Το Ξύπνημα της Τίγρης

Ας γνωρίσουμε έναν από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους του αιώνα, ο οποίος, αν και δεν ήταν Ψυχολόγος ή άνθρωπος της ιατρικής, έκανε πολλά για να προαγάγει τη γνώση της ανθρώπινης φύσης. Αυτός ήταν ο Karl Philip Moritz (1756-1793).

Υψηλότερα ποσοστά ψυχολογικών διαταραχών και κινδύνου απόπειρας αυτοκτονίας παρατηρούνται σε έφηβους ομοφυλόφιλους, λεσβίες, τρανσέξουαλ, αμφιφυλόφιλους ή intersex (ΛΟΑΤΚΙ+) και αυτά σχετίζονται με το «άγχος της μειονότητας», δηλαδή, το χρόνιο στρες από τον στιγματισμό, τις προκαταλήψεις και τις διακρίσεις.