Ένα είναι σίγουρο: Τα παιδιά και οι έφηβοι των ημερών μας είναι πιο "ασφαλή" από ποτέ. Δε θα γρατζουνίσουν τα γόνατά τους, δε θα λερώσουν τα χέρια τους, δε θα γράψουν με σπρέι στους τοίχους, δε θα πηδήξουν κάποια κάγκελα, δε θα τους δει κάποιος να κλαίει από απόρριψη ερωτική, από απογοήτευση. Ο μαγικός κόσμος βρίσκεται στα χέρια τους, είναι πλασματικός και κρύβεται ολόκληρος μέσα σε μία οθόνη.

Η τιμωρητική σιωπή δεν είναι το ίδιο με την υγιή αποστασιοποίηση. Πρόκειται για μια συμπεριφορά όπου το άτομο αρνείται να μιλήσει, να αναγνωρίσει την παρουσία του άλλου ή ακόμη και να διατηρήσει βλεμματική επαφή, χρησιμοποιώντας τη σιωπή ως μέσο αποστασιοποίησης, πίεσης ή τιμωρίας.

Τον Αύγουστο του 2025 με επισκέφθηκε μια αποκάλυψη. Ένα όνειρο που ήρθε σαν δώρο και σαν κατάρα μαζί. Οντότητες εξωανθρώπινες, αόρατες, στάθηκαν πάνω από τη Γη.

90% των Ελλήνων αναφέρουν πως τιμωρούν τα παιδιά τους και 60% αναφέρουν πως επιβάλλουν και σωματικές και ψυχολογικές ποινές στα παιδιά τους (Κρασανάκης, 1992).

Ο όρος για την τοξικότητα στην ανθρώπινη συμπεριφορά, χρησιμοποιείται ευρέως στον ξένο επιστημονικό τύπο για να δηλώσει κάποιους ανθρώπους που εκδηλώνουν την τάση να δυσαρεστούν και να απογοητεύουν με τη συμπεριφορά τους, τους άλλους, με αποτέλεσμα να μη λειτουργούν μέσα σε σχέσεις και να προκαλούν συναισθηματική ή ψυχολογική φθορά σε όσους τους έχουν στη ζωή τους.