Στη κορυφαία του νουβέλα «Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς», ο Τολστόι αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο τη ζωή ενός ζωντανού-νεκρού, που όταν ο θάνατος του χτυπάει την πόρτα, ο Ιβάν Ίλιτς ο ήρωας της ιστορίας, τότε και μόνο τότε παίρνει το μονοπάτι που οδηγεί στην αληθινή ζωή.

Υπάρχουν φορές που οι θεραπευόμενοι μου παραπονιούνται για την ανισότητα της ψυχοθεραπευτικής συνθήκης - γράφει ο Irvin Yalom στο βιβλίο του "Το δώρο της ψυχοθεραπείας".

Το παιδί, συνήθως, εκφράζει τον θυμό του με ουρλιαχτά, χτυπήματα, κλάματα, άσχημες λέξεις… Μήπως αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχει διδαχθεί κάποιον άλλο τρόπο; Καλό είναι να θυμόμαστε ότι μόνο μετά την ηλικία των 2 ½ ετών, περίπου, το παιδί μαθαίνει να ελέγχει τη συμπεριφορά του και να εκφράζει με υγιή τρόπο τα συναισθήματά του. Έτσι, μετά το πέρας αυτής της ηλικίας, μπορούμε να του διδάξουμε αποτελεσματικές τεχνικές διαχείρισης του θυμού.

Όλοι καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ανεπίγνωστων «κραυγών» για αγάπη. Στη οικογένεια, ανάμεσα σε φίλους, σε συντροφικές σχέσεις, σ’ αυτές των γονέων με τα παιδιά τους, στην δουλειά, στον δρόμο… Όπου βλέπεις δύο, ή περισσότερους να τσακώνονται, ή να επικρίνουν πάντα το ίδιο μοτίβο: Είναι σαν να ακούς να λένε: «Δεν πήρα –γι’αυτό- δεν έχω μέσα μου αγάπη. Πονάω που ακόμα δεν αγαπήθηκα –καθόλου ή αρκετά- που δεν την ανακάλυψα.

Πολύ όμορφη μοιάζει η συνθήκη του να μιλάει και να εκφράζει κάποιος τα συναισθήματά του. Συναισθήματα χαράς, λύπης, ανησυχίας, ενθουσιασμού αλλά και θυμού.