Ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ, δίδασκε και σωστά όπως αποδείχθηκε, έως και στην σύγχρονη ανάπτυξη της επιστήμης της ψυχιατρικής, πως ο εκάστοτε ασθενής, ο οποίος θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει βοήθεια από έναν ψυχοθεραπευτή, πρέπει τουλάχιστον να είναι στα όρια της εξαθλίωσης.

Οι γονείς που μεγαλώνουν παιδί με αυτισμό κατακλύζονται από πληθώρα συναισθημάτων. Το ενοχικό συναίσθημα κυριαρχεί και είναι εμφανές στις μητέρες . Πολλές φορές παρατηρείται οι γονείς να αυτόκατηγορούνται. Το βασικό συναίσθημα των γονιών είναι η άρνηση. Οι γονείς τις περισσότερες φορές αρνούνται να δεχτούν τον αυτισμό ή κάνουν ότι δε τον γνωρίζουν.

Οι σκέψεις έχουν μεγάλο αντίκτυπο στον τρόπο που αισθανόμαστε, συμπεριφερόμαστε, στην υγεία μας, τόσο ψυχικά όσο και οργανικά, αλλά και στον τρόπο που βιώνουμε τη ζωή γενικότερα. Αυτός ο εσωτερικός διάλογος υπάρχει ενεργά μέσα μας συνεχώς και κάποιες φορές βασανιστικά ακατάπαυστα.

Κρίσεις πανικού...ένα συχνό εμπόδιο στην καθημερινότητα πολλών ανθρώπων, μία αιτία για να είμαστε δυσλειτουργικοί, μία αιτία για να κινητοποιούνται σκέψεις, αισθήματα αβοηθησίας, ανασφάλειας, απόγνωσης, αναξιότητας και φόβοι.

Πλήττεται η αυτοεικόνα μας, νιώθουμε ανίκανοι να διαχειριστούμε καταστάσεις, νιώθουμε ότι δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και όταν αρχίζουμε μετά από κόπο να το κάνουμε, νιώθουμε ενοχές και προσπαθούμε να αποδεικνύουμε μόνιμα την αξία μας στους άλλους...

Κάποια στιγμή οι περισσότεροι άνθρωποι διέρχονται μια περίοδο θλίψης, δοκιμασίας, απώλειας, ματαίωσης ή αποτυχίας που είναι τόσο δύσκολη και διαρκής που μπορεί να χαρακτηριστεί ως σκοτεινή νύχτα της ψυχής.