Σε αυτό το άρθρο θα εξηγήσουμε τους μηχανισμούς που συμβάλλουν στη συντήρηση μιας ψυχολογικής διαταραχής ή δυσκολίας.

Μια ανησυχία που ακούω από πολλούς θεραπευόμενους αλλά και φίλους είναι το πως να συστήσουν σε κάποιο άτομο κοντινό τους να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία. Πώς να φέρεις το θέμα στην επιφάνεια χωρίς να προσβάλλεις το άτομο που αγαπάς και θέλεις να το βοηθήσεις;

Πώς ρίχνεις την ιδέα; Πως μιλάς για την αξία του να κάνεις ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες;

Η εξουθένωση ή αλλιώς burn out έχει οριστεί ποικιλοτρόπως από τους ερευνητές. (Stalker & Harvey, 2002). Οι περισσότεροι καταλήγουν σε έναν πολύπλευρο ορισμό που αναπτύχθηκε από τους Maslach και συνεργάτες (1996) και περιλαμβάνει τρεις διαστάσεις: τη συναισθηματική εξάντληση, την αποπροσωποποίηση και τη φθίνουσα επίδοση.

Η ανάπτυξη είναι μια σειρά προοδευτικών αλλαγών οι οποίες ακολουθούν κάποιο προβλέψιμο πρότυπο και προκύπτουν από την αλληλεπίδραση μεταξύ βιολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Προκειμένου να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, θα ήταν σκόπιμο να εξετάσουμε τις αντιδράσεις των γονέων στις πράξεις των μικρών παιδιών, ούτως ώστε να δούμε αν αυτές οι αντιδράσεις αποτελούν ένα είδος οδηγού κατευθυντήριων αρχών αναφορικά με τις αποδεκτές και μη αποδεκτές πράξεις. Για παράδειγμα, τα παιδιά επιπλήττονται για πράξεις που δεν είναι ηθικά σωστές, και αντίθετα δεν επιπλήττονται για πράξεις που είναι κοινωνικά αποδεκτές.