Θα πρέπει να έχετε ακούσει τον όρο «ποιοτικός χρόνος», ο οποίος χρησιμοποιείται ως ένας τρόπος εφησυχασμού των γονιών ότι τάχα δεν παίζει ρόλο η ποσότητα του χρόνου που περνάτε με το παιδί σας, αλλά το τι κάνετε όταν είστε μαζί.

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μιλούν για το σεξ. Το ερώτημα που γεννιέται όμως κάθε στιγμή, είναι πως όλοι αυτοί που μιλούν για αυτό, είναι όντως απελευθερωμένοι; Απολαμβάνουν την κάθε επαφή, δίχως δισταγμό. Σε αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να απαντήσω, επιθυμώντας να μη κρυφτώ πίσω από επισφαλείς ταμπέλες προχωρημένων ή πουριτανών.

Τα μωρά έχουν πολλά έμφυτα αντανακλαστικά, το ίδιο και οι ενήλικοι. Πριν από χρόνια, κάποιοι ερευνητές απέδειξαν ότι το χαριτωμένο προσωπάκι ενός μωρού, η ανασηκωμένη του μυτούλα και τα μεγάλα του μάτια μάς δημιουργούν την έντονη τάση να χαμογελάσουμε, να το φιλήσουμε και να το αγκαλιάζουμε για ώρες!

Ένιωθα ανεπαρκής και ανικανοποίητος. Ο εξωτερικός κόσμος είχε γίνει τεράστιος, έγερνε απειλητικά από πάνω μου. Η «υπνωτική δύναμή του» γινόταν όλο και πιο διαβρωτική και με κατέκλυε ασφυκτικά όσο οι μήνες περνούσαν και η εταιρεία στο Κουβέιτ εξελισσόταν σε όλο και πιο τρανή.

«Παίζεις στη δική σου Παιδική Χαρά;» Αυτή είναι μια από τις δυο ερωτήσεις που με προβλημάτισαν ευχάριστα, όταν διάβασα το δεύτερο βιβλίο του Τζων Στρελέτσκι, το «Καφενείο στην Άκρη του Κόσμου: η Επιστροφή».