Το σύνδρομο του απατεώνα, είναι ένα από τα ενοχλητικά τρικ του μυαλού μας, που μας πείθει ότι για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν ανήκουμε κάπου. Ότι για κάποιο λόγο δεν αξίζεις την επιτυχία σου.

Αποφάσισα να προσεγγίσω το συγκεκριμένο θέμα με αφορμή τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στη Νορβηγία, τα οποία επηρέασαν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλες τις γωνίες του πλανήτη, υπενθυμίζοντας σε όλους μας πόσο προσωρινή είναι η αίσθηση της ασφάλειας που έχουμε δημιουργήσει αλλά και πόσο ευάλωτη είναι η ίδια μας η ύπαρξη.

Το σύνδρομο του καλού παιδιού αναφέρεται τόσο στην «εικόνα» ενός ανθρώπου όσο και σε κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Ως παράδειγμα αυτής της εικόνας του καλού παιδιού: Ένα καλό παιδί δεν φωνάζει, δεν κάνει φασαρία και δεν ενοχλεί. Κάθεται ήσυχα στη θέση του και αφήνει τους μεγάλους να μιλήσουν. Ένα καλό παιδί δεν παραπονιέται, δεν δυσαρεστείται και δεν αντιμιλά.

«Η πιο ακλόνητητη πίστη σου, η πιο επιβλαβής πεποίθησή σου, είναι πως υπάρχει ένας κόσμος έξω από εσένα τον ίδιο, ότι υπάρχει κάποιος ή κάτι από το οποίο μπορείς να εξαρτάσαι, κάποιος ή κάτι που μπορεί να σου δώσει ή να σου πάρει, να σε ευνοήσει ή να σε καταδικάσει», είπε ο Dreamer.

Υπάρχει μια στιγμή σε πολλές μακροχρόνιες σχέσεις όπου οι σύντροφοι συνειδητοποιούν κάτι τρομακτικό: έχουν γίνει οι καλύτεροι συγκάτοικοι στον κόσμο, αλλά έχουν πάψει να είναι εραστές.