Μερικές φορές, οι πιο προσωπικές ιστορίες δεν λέγονται στους πιο κοντινούς ανθρώπους, αλλά σε εκείνους που σχεδόν δεν μας γνωρίζουν. Σαν να ξεφεύγουν από μέσα μας χωρίς προειδοποίηση, λέξεις φορτισμένες, εξηγήσεις που δεν ζητήθηκαν, λεπτομέρειες που κανονικά θα κρατούσαμε για τον εαυτό μας. 

Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται στην οριοθέτηση, όχι επειδή δεν ξέρουν τι θέλουν ή επειδή δεν το θέλουν αρκετά, αλλά επειδή νιώθουν ενοχή όταν έρχεται η ώρα να το επικοινωνήσουν.

«Ένα επάγγελμα για μια ζωή». Η αντίληψη που έγινε αξία και στόχος για το άτομο εδώ και δεκαετίες τείνει πλέον να εκλείψει, καθώς η σταδιοδρομία απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από το παλαιότερο, γραμμικό μοντέλο και οδεύουμε σε μια άλλη πραγματικότητα, όπου το άτομο θα χρειαστεί να μεταπηδά από τον ένα επαγγελματικό χώρο στον άλλο (Cameron, 2009).

Ζώντας χωρίς εσένα… Από αυτό το στερητικό «χωρίς» μπορεί να απορρέουν διαφορετικά αμφιθυμικά κύματα. Το χωρίς εσένα στη ζωή μου, πότε προσφέρει λύτρωση από μακρά ταλαιπωρία, πότε μας πείθει ότι δόθηκε η οριστική λύση στις ατελείωτες συγκρούσεις, πότε μας προστατεύει από μια ψυχική κακοποίηση.

Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό της 14χρονης που απεβίωσε έπειτα από χειρουργείο παχυσαρκίας, θα ήθελα να εκφράσω τις ακόλουθες σκέψεις μου. Κατά τη διάρκεια της μελέτης και της έρευνας που έκανα γράφοντας το βιβλίο «Διατροφική Νοημοσύνη» κάθε μέρα που περνούσε παρατηρούσα ότι αυξάνονταν διαρκώς οι διαφημίσεις και η προώθηση των θαυμάτων της χειρουργικής παχυσαρκίας από τα ΜΜΕ.